معصومه حسننژاد در گفتوگو باایسنا، در رابطه با دروغگویی کودکان اظهار کرد: دروغگویی ممکن است به علت تقلید از والدین یا دیگران صورت بگیرد مثلاً پدری که مقروض است به کودک خود میگوید، هر کس آمد یا تماس گرفت بگو پدرم به مسافرت رفته است، در این حالت کودک دروغگویی را نوعی نفع شخصی میداند و به تقلید از والدین خود به دروغگویی میپردازد.
وی افزود: خوشبختانه چون کودکان در این سنین وابستگی کامل به والدین خود دارند آنها میتوانند با سعی و تدابیر عاقلانه، دروغپردازی فرزندان را به حداقل ممکن برسانند.
کارشناس ارشد روانشناسی مرکز بهداشت ایلام خاطرنشان کرد: از دیگر علتهای دروغگویی در کودکان دفاع از خود و به منظور رهایی از مجازات در زمانی که بیشتر از توانایی جسمی و روانی کودک انتظار میرود، ابراز میشود کودک برای پنهان کردن خطاهایی که مرتکب شده یا حتی خجالت از بیان آنها به دروغگویی میپردازد، این نوع دروغگویی با شدت تنبیه و مجازات رابطه مستقیم دارد. مثلاً کودکی که لیوانی را شکسته یا غذایی خورده به علت ترس از تنبیه اظهار بیاطلاعی میکند.
حسننژاد ادامه داد: گاهی دروغگویی به علت جلب محبت، تحسین، ترساندن دیگران یا به خاطر نسبت دادن محاسن یا قدرت و شایستگی قابل تمجید به خود یا والدین است که این حالت جنبه گزافگویی دارد و در کودکانی محروم از محبت یا دارای احساس حقارت دیده میشود و به نوعی مکانیسم دفاعی تبدیل شده که برای ارضای شخص مورد استفاده قرار میگیرد و در بزرگسالی نیز با افزایش احساس حقارت، شدت دروغگویی و خیال پردازی افزایش مییابد.
وی تاکید کرد: عدهای از کودکان هدف معینی از دروغگویی ندارند بلکه بر اثر عادت و تربیت غلط دروغ میگویند، کودکانی که دارای والدین بیقرار، عصبانی و مستبد هستند بیشتر دروغ میگویند.
کارشناس ارشد روانشناسی مرکز بهداشت ایلام در پایان سخنان خود یادآوری کرد: پیشگیری نکردن از دروغ در کودکی میتواند باعث بروز دروغگویی مرضی در نوجوانی شود که با اختلال شخصیت نمایشی همراه بوده و این حالت به نحوی شدید است که نوجوان با دروغ نه تنها دیگران را فریب میدهد بلکه خود نیز فریب دروغهای خود را خورده و به ساختن شخصیت جعلی از خود میپردازد.
نظر شما