چشمهایم این سوی خط تلفن به اشک نشست.
چه انتظار عجیبی...
میان منتظران هم، عزیز من چه غریبی!
عجیب تر که چه آسان، نبودنت شده عادت!
چه کودکانه سپردیم دل به بازی قسمت!
چه بی خیال نشستیم، چه کوششی؟
چه وفایی؟
فقط نشسته و گفتیم: خدا کند که بیایی!!!
روایت این گفت و گو از زندگی و زیستن با امام عصر (عج) است .این مصاحبه را گرچه طولانی شده ،اما بخوانید

*بحث زیست و زندگی با امام زمان(عج) چه تفاوتی با زندگی بدون امام عصر(ع) دارد؟
-زیست ما هیچ وقت بدون امام نبوده، امام حجت و جانشین خدا و مدیر هستی(به نیابت از خدا) و در یک کلام«انسان کامل» است.
شیعیان مرکز توجه امام هستند. البته امام به همه بشر نگاه مهربانانه دارند. رشد و پیشرفت عقلی بشر به خاطر مدیریت ایشان است. امام مثل خورشیدی است که اگر نباشد منظومه شمسی از هم می پاشد. بنابراین فرض اینکه بدون ایشان زندگی کنیم، فرض مبهمی است.
مفهوم «امام عصر»، باعث شد تا امتی را که کارشان امام کشی شده بود، را به ملتی عاشق اسلام و امامت تبدیل کندکه چشم به راه از راه رسیدن امام هستند.
امام، امت را چنان در مسیر رشد تربیت کرد تا به مرحله ای رسید که توانست قیامی تاریخی را خلق کند.
امام خمینی(ره) محصول تربیت نسلهای گذشته شیعه بود، «امام عصر» هم رهبری به نام «روح الله» تربیت کرد و هم امت«حزب الله». البته این رهبر و امت محصول 11 قرن تربیت است.
*چرا این در تربیت نسل منتظر این همه تاخیر رخ داده است؟
- طبیعت تربیت یک رهبر دینی و یک امت منتظر همین است. هزار سال باید بگذرد تا امتی مرحله به مرحله تربیت دینی را تجربه کند و به یک مرحله تکامل قابل توجه برسد. نتیجه این همه ممارست این شد که این اتفاق در زمان امام خمینی(ره) رخ دهد. و نتیجه آن هم انقلابی شد که در یک کلام می توان گفت به تولید انبوه رسیده و خاورمیانه را در برگرفته است.
این نتیجه یازده قرن زندگی و زیست با تفکر وجود امام زمان است.
نقش امام زمان، در زندگی انسان مثل نقش قلب در بدن است، اگر نباشد هیچ نظم و حرکتی در زندگی شکل نمی گیرد. اگر خورشید نباشد نه جاذبه ای و نظمی در زمین حاکم است و نه نور و حرارتی. بنابراین تصور زندگی بدون امام، هم خطاست.
عصر ظهور نیز، عصر تکامل است، تکامل هم تدریجی است. یعنی همانطور که رشد و تکامل عقلی بشر و تربیت امت عاشق امامت زمان برده است، اتفاق افتادن عصر ظهور نیز زمانبراست و به تدریج رخ می دهد.
11 قرن گذشت تا انسان تربیت شود، در این مدت زمان برخی از شیعیان و مسلمانان به مارکسیسم و اومانیسم و سایر ایسم های بشری روی آوردند، اما امروز در سایه همین تربیت دینی ومعنوی امام عصر شاهد هستیم که بشر مسیر معنویت را در پیش گرفته و خواهان عدالت است، سعی می کند کمتر فریب مکتبهای فانتزی را بخورد.
کم کم مکتبهای بشری را پس زده و به موزه تاریخ می فرستد، این یعنی رهبری امام زمان(عج) جریان دارد.
من بازهم تاکید می کنم که زیست بدون امام، امکان ندارد؛ از آدم تا خاتم از خاتم تا قیامت اگر یک لحظه امام نباشد هیچ گونه زیستی امکان ندارد. از زمانی که امام عسکری(ع) امامت را به حضرت مهدی تنفیذ فرمودند، حضرت قائم(عج) مدیریت هستی را به نیابت از خداوند برعهده گرفتند و هر لحظه مراقب زندگی و درحال مدیریت حیات ما هستند. مدیریت امام تعطیل بردار نیست مانند قلب که در زمان خواب ما هم از فعالیت برای ادامه حیات ما دست نمی کشد، که اگر این اتفاق بیفتد، مرگ حیات رخ می دهد و یا خورشید که حتی در شب و زمان خواب ما همچنان فعالیت می کند.
بنابراین باید تفسیرما اینگونه باشد که از آغاز امامت ولیعصر تا 1434 روند رو به ظهور، حضور و تکامل جلوه اش بیشتر شود. یعنی ظهور مانند نور است. نور گاهی ضعیف می شود و گاهی قوی. ممکن است در آن تشکیک و شبهه وارد شود، اما از بین نمی رود. نتیجه ادامه این مسیر این است که در زمان ظهور حضرت، قطاری که در دوره غیبت سوار آن شده ایم در ایستگاه نهایی ظهور توقف می کند چهره واقعی زندگی را به ما نشان میدهد. و ما در آن زمان به دلیل کامل شدن عقل به مرحله ای از بصیرت خواهیم رسید که توانایی دیدن حضرت و درک حضور فیزیکی ایشان را داشته باشیم.
*من از صحبتهای شما یک برداشتی کردم اینکه زیست با امام، چه در دوره غیبت و چه در دوه ظهور با ماموریت ویژه انسان که خودشناسی و خدا شناسی و نهایتا فناء فی الله است ارتباط دارد؟
- بله. اعتقاد به امامت امتها را به تکامل می رساند. امت اسلام درابتدای بعثت پیامبر(ص) به لحاظ اعتقادی ضعیف بودند. در زمان امام حسین و امام حسن نیز چون مردم بلوغ اعتقادی کمی داشتند، آن اتفاق ها رخ داد. اما مردم امت ولیعصر(عج) با مردم آن دوره بسیار فرق دارند، این امت برای پیاده کردن اسلام در کشورشان مبارزه کردند.
امت اسلام در این سالها مقاطع تحصیلی را طی کردند و اکنون در مرحله تحصیلات عالیه هستند. زمانی که این تحصیلات به مرحله تکمیلی برسد، آن زمان است که حضرت حجت(عج) از پس پرده غیبت خارج می شوند. این اتفاق در سایه مدیریت موفق امام زمان رخ داده است. امام عصر امت را از جهل به سوی نور و ترقی هدایت کردند هرچند در این مسیر برخی جریانهای انحرافی هم وجود داشتند که با بیداری شیعیان و عالمان موفق به جذب حداکثری نشدند.
*مقصود تان تکامل انسان و مسلمین برای زمینه سازی ظهور است؟
- واقعیت این است که نسل قرن 21، صد درجه جلوتر از قرن بیست است. مردم قرن بیست، شیفته ایسم های بشری شده بودند اما در قرن بیست و یکم بشر به سوی معنویت روی آورده است. مسلمانانی که گرفتار ایسم های و مکتبهای مادی شده بودند امروز به دنبال حرفهای قرآن و پیامبر(ص) هستند. این درحالی است که طبق پیش بینی شیاطین قرن 21، این قرن، زمان دفن اسلام بود اما این خود آنها هستند که دارند دفن می شوند.
*چه نشانه ای از رشد اسلام ارایه می کنید؟
- اسلام هراسی؛ یعنی اینکه اسلام رشد کرده است. کسی از اسلام ضعیف نمی هراسد. اسلام آل سعود و اسلام ترکیه و مبارک اسلام که ترس ندارد.غرب از اسلامی می ترسد که یک رهبر مقتدراز پیروانش محافظت می کند تا در دام تبیلغات و التقاط های آنان گرفتار نشوند.
*شخصی گفته بود جوان ایرانی از اورانیوم غنی شده هم خطرناکتر است...
- البته منظورش بحث اعتقادی بوده است. الان جوانان ما در اعتکاف و دعای ندبه و محافل مذهبی پررنگتر از پدرانشان حضور دارند. نباید درباره جوان شیعه ایرانی ناشکری کنیم. درست است جوان معتاد و لاابالی هم هست اما چند درصد؟
این همه جوان معتقد و عاشق اهل بیت یعنی جامعه ما در حال رشد و تکامل است تا لیاقت حضور حضرت را داشته باشد.
حکومت یک فقیه در دوره تک تازی مدرنیته و بهم زدن معادلات سیاسی جهان غرب نشان از گذار جامعه شیعی به مرحله بالاتری است. این یعنی کم کم چشمهای ما لیاقت دیدار مهدی(عج) را خواهد داشت. البته هنوز تا رسیدن به مرحله نهایی باید تلاش کرد تا جامعه منتظر را به جامعه مهدوی تبدیل کنیم.
*جناب دکتر قوامی! طعم ظهور حضرت حجت(عج) از نظر شما تلخ است یا شیرین؟
- انتظار شالوده انسان است. چون انتظار همان تکامل و رشد است.
حیوانات انتظار ندارند، چون توقف دارند. یک شیر، تا آخر دنیا همین است. تنها موجودی که منتظر است انسان است چون در حال رشد است. چون بشر همیشه نگاهش به فرداست. بشر یک بار در فضاست، گاهی در دریاست، موج های فکری ایجاد می کند، مکتب فکری خلق می کند، نظریه پردازی می کند و آنقدر اشتباه می نویسد تا راه صحیح را بیابد. این انتظار چون باعث رشد می شود شیرین است.
* دوری از ولیعصر(عج) طعم تلخی دارد. این تلخی با شیرینی انتظار چگونه قابل جمع است؟
- دوری از ولیعصر(عج) یعنی هنوز شایستگی دیدار مهدی(عج) را نداریم.
امتی بودند که امام را می دیدند اما امام کش بودند. امام حسین را دیدند، امام حسن را دیدند اما کشتند. دیدن امام به تنهایی مهم نیست؛ دیدن امام امتیازی نیست که بشود به آن فخر فروخت. قاتل حسین(ع) هم او را دید، پس باید بگوییم خوشبحالش؟، خیر!
دیدن فیزیکی هنر نیست باید کاری کرد که لایق حکومت او باشیم. باید زمینه ساز حکومتش باشیم. این هنر است.
* امام صادق(ع) می فرماید شما منتظر باشید حتی اگر فرج رخ ندهد. این انتظار طولانی برای من که از خدا سی و چند سال عمر گرفته ام موجب یاس و ناامیدی نمی شود؟ این درحالی است که چیره شدن ناامیدی با فرمایش امام صادق(ع) فاصله دارد.
-بله همین طور است. قرآن می فرماید نا امید نوشید . این یک دستور وحیانی است. خداوند در قرآن مردم را به تحقیق و جستجو تشویق می کند که به دنبال ولی و امام خود بروند. این جستجو در شریعت ما یک نوع عبادت و تربیت است.
جوان شیعه باید جستجو کند تا یوسف زهرا را بیابد. شما در دعای ندبه هم با پرسش به دنبال امام هستی. چون در این پرسش رشد و تعالی و کمال وجود دارد. این تکاپوی انسان منتظر به رشد او کمک می کند. این تلاش به عنوان جهاد و عبادت ثبت می شود. چون نفس تلاش و جهاد یک عبادت است. اگر فرجی هم نباشد که انتظار لازم است انتظار یک تکلیف است و فرج یک نتیجه است
مشکل از ماست که زود خسته و مأیوس می شویم. چون فراموش می کنیم که ما مامور به انجام وظیفه ایم نه نتیجه. انسان منتظر از یأس و ناامیدی به دور است این یک سیر تکاملی عرفانی است که همان فناء فی الله است.
*اصلاً امکان دارد که انسان بدون انتظار ولیعصر به تربیت الهی برسد.
- ولایت از خدا شروع می شود بعد به ولی معصوم می رسد سپس به ولی فقیه عادل.
هر کس دنبال ولی معصوم است، دنبال خداست، چون ولی خدا، وجه الله است. یعنی نمایانگر و آیینه خداست: «به علی شناختم من، به خدا قسم خدا را»
در زیارت جامعه کبیره هم همین صفات برای امام عنوان شده است. با وجود چنین رهبری است که انسان هرچه برای پیشزفت گام بردارد به بن بست نمی رسد، چون ولایت انسان کامل چراغ راه اوست. این راه عرفانی راه به خطا نمی برد و انسان را به مرحله فناء فی الله می رساند.
برخی با پیروی از عرفانهای کاذب ولایتهای شیطانی را می پرستند. ولایتهای مجازی و فانتزی هستند. اینها مثل فست فودند، ظاهرا خوشمزه اند اما سرطان می آورند. قلب و روح را می میرانن چون از مسیر حقیقی فاصله دارند و ولی آنها الهی نیست.
* با توجه به مکاتب موجود، آیا تربیت انسان منتظر سخت تر نشده است؟
-خیر. بلکه آسانتر هم شده است.چون بشر انتظار را راحتر درک می کند. بشرامروز خطاهای گذشته را دیده و آب دیده شده، به نظر من انسان امروزی چون وسایل ارتباط جمعی و زمینه های رشد در اطرافش بیشتر شده مفاهیم را خوب می فهمد.
** وجود معنویتهای کاذب نشان از وجود معنویت حقیقی است. هر شی ارزشمندی، بدل هم دارد. شیطانهای روزگار ما نیز از همین قاعده استفاده کرده و بدل عرفان حقیقی که از انتظار بر می خیزد را طراحی کرده اند. آنها رنگ و لعابش را بیشتر کرده اند تا ترک ها و شکستگی های بدنه و فکر شان دیده نشود. اما آنها غافل اند که این رنگ و لعاب ها خیلی زودپاک می شوند، این همه تکثر معنویتهای نوظهور و کاذب برای چیست؟ برای همین است که قبلی رسوا می شود و دیگری سعی می کند، جایگزین آن شود. امااین غذای ناسالم است برای روح ادمی. بیماری می آورد. بالاخره انسان سراغ حقیقت خواهد رفت.
انسان امروز برای رسیدن به حقیقت گامهایش را برداشته است. اما من معتقدم، امام زمان(عج) از امام حسین هم مظلوم تر است.
*چرا؟
- چون مدیریت ایشان بین منتظرانشان به رسمیت شناخته نشده، ما موعود را در میدانهای بزرگ جهان غایب می بینیم. در صورتی که ایشان حاضر است.
مظلومیت امام زمان(عج) در بین شیعیان از همه جا بیشتر است. ما باید نگاهمان را به ایشان عوض کنیم بگوییم ایشان الان دارد ما را اداره می کند و پیروزی های به خاطرایشان است و ناکامی ها به خاطر غفلت ماست.