پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) در این باره می فرمایند: و مَن ذرفت عیناه مِن خشیة الله کان له بکل قطرةٍ مِن دموعه مثل جبل احد یکون فی میزانه مِن الأجر؛ کسی که چشمش از خوف خداوند متعال بگرید، ثواب هر قطره ی اشک در ترازوی اعمال او، همانند (سنگینی) کوه اُحد خواهد بود (بحارالانوار، ج۹۳: ۳۳۴)، و در حدیثی دیگر فرموده اند: مَن خرج مِن عینه مثل الذّباب مِن الدّمع مِن خشیة الله، آمنه الله به یوم الفزع الاکبر؛ کسی که به اندازه ی مگسی از خوف خداوند، اشکی از چشمش خارج گردد، خداوند او را از فَزَع اکبر روز قیامت در امان خواهد داشت، و همچنین امام باقر (ع) می فرمایند: در قیامت همه ی چشم ها گریان است جز سه چشم؛ ۱- چشمی که در راه خدا شب بیداری را تحمل کرده باشد، ۲- چشمی که از خوف و ترس از خداوند اشک ریخته باشد، ۳- چشمی که خود را از نگاه نامحرم بازداشته باشد، و از این رو این بزرگوار ارزش این قطره ی اشک را محبوب ترین قطرات نزد خداوند معرفی می نماید، به نحوی که فرموده اند: هیچ قطره ای نزد خداوند محبوب تر از قطره ی خونی که در راه خدا ریخته شود و قطره ی اشکی که در دل شب، فقط بخار خدا باشد، نیست. (بحارالانوار، ج۹۳: ۳۳۶- ۳۲۹)

بی شک اشکی که خالصانه و فقط به خاطر ترس از خداوند باشد دارای آثار جمعی نیز می باشد به نحوی که امام صادق (ع) می فرمایند: هر چیز قابل وزن نمودن است و اندازه ی خاصی دارد، مگر اشک ها؛ زیرا یک قطره از آن ها می تواند دریایی از آتش را خاموش سازد، و هنگامی که چشم کسی پُر اشک شد، صورتش هیچ گاه تاریک و ذلیل نخواهد شد و آنگاه که اشک از چشم سرازیر شود، خداوند آتش را بر او حرام می کند و اگر گریه کننده ای برای امتی از انسان ها بگرید، همه مورد رحمت خداوند متعال قرار می گیرند. البته باید دانست این قطره ی اشک از خوف خداوند دارای چنان ارزش و جایگاهی می باشد که امام صادق (ع) می فرمایند: اِن لم یجئک البکاء فتباک، فاِن خرج مِنک مثل رأس الذّباب فبخٍّ بخٍّ؛ اگر اشک تو جاری نمی شود، خود را به گریه بزن، چرا که اگر به اندازه ی سرمگسی آن از چشم تو بیاید، امر عظیمی برای تو رخ داده است و آفرین بر تو. (بحارالانوار، ج۹۳: ۳۳۱)

با این وجود باید دانست، چنانچه به این مقدار اندک نیز اشکی از خوف خداوند بر چشمان جاری نگردید، باید در جست و جوی چاره برآمد؛ زیرا خشک شدن اشک ها از خوف خداوند حکایت از قساوت قلب و دل می کند و عامل قساوت، گناه و معصیت و چاره ی آن توبه می باشد، به نحوی که امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) در این باره می فرمایند: ما جفّت الدُموع اِلّا لقسوة القلوب و ماقست القلوب الا لکثرة الذنوب؛ اشک ها خشک نمی شوند مگر بخاطر قساوت قلب، و قلب ها قسی نمی شوند مگر بخاطر کثرت و فزونی گناهان انسان. (بحارالانوار، ج ۷۳: ۳۵۴؛ ره رستگاری، ج۱: ۳۷۲- ۳۷۳)