در تهران سابقه تاسیس مدارس به شیوه ی تا اندازه ای جدید، به دوران سلطنت محمدشاه قاجار بازمی گردد، به نحوی که در زمان سلطنت وی یک هیئت تبلیغی آمریکایی، نخستین مدرسه جدید را در شهر ارومیه در سال 1255 هجری قمری بنیاد نهادند و به دنبال آن نخستین مدرسه فرانسوی به وسیله ی مبلغین فرقه لازاری در همان سال در شهر تبریز ایجاد گردید که البته در اندک زمانی در سراسر ایران این دست مدارس به صورت فزاینده ای رو به رشد نهاد.

پس از آمریکایی ها و فرانسویان، انگلیسی ها مدارسی در تهران و شهرهای دیگر تاسیس نمودند که مدت ها دایر بود. حدودِ کار و وظایف این مدارس تا دوره ی متوسطه بود، تا این که چند سال بعد، مدارس آمریکایی و انگلیسی به مرحله کالج رسید و مدرسه «سن لویی» و «ژاندارک» و «آلیانس» فرانسویان نیز تدریجاً به آن ها پیوسته و در حدود تعداد محصلین مدارس متوسطه، دانش آموز می پذیرفتند.
نکته قابل توجه در مورد این مدارس چنین بود که هدف اصلی مدارسی که بیگانگان بوجود می آوردند، بیشتر جنبه دینی و مسیحی داشت، با این اختلاف که مدارس فرانسوی بطور کلی کاتولیک و مدارس انگلیس پروتستان بودند و این مذاهب را تبلیغ می نمودند.

مدرسه آلمانی
پس از گذر از دوران محمدشاه، در عهد ناصرالدین شاه بر اثر ایجاد مراوده و ارتباط سیاسی میان ایران و آلمان، یک مدرسه آلمانی در تهران به سال 1326 هجری قمری تاسیس گردید. این مدرسه زیر نظر معلمان آلمانی به نام «اتوشولتس» و یک نفر معمار ایرانی به نام میرزا عبدالله خان قرار گرفت و چند نفر معلم آلمانی در آنجا مشغول تعلیم شاگردان ایرانی گردیدند که به قرار معلوم سالانه هر کدام، سه هزار تومان از دولت آلمان و دوازده هزار تومان از ایران، حقوق دریافت می نمودند.

منابع:
1- قاسمی پویا، اقبال. مدارس جدید در دوره ی قاجاریه، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1377.
2- نجمی، ناصر. تهران در گذر زمان، تهران: گوتنبرگ، 1377.