به گزارش سرویس فرهنگی قدس انلاین ابن ابی الحدید از امیرالمومنین علی (ع) نقل می کند که ایشان فرموده اند: من نسبت به رسول خدا (ص) مانند بازو نسبت به شانه، و مانند ساعد نسبت به بازو، و مانند دست نسبت به ساعد بودم، او مرا از خردسالی پرورش داد و بزرگ نمود. هنگامی که بزرگ شدم مرا برادر خود خواند و مرا محرم اصرار خود گردانید و وصی خود قرار داد. اکنون سخنی به شما می گویم که تا امروز آن را به کسی بازگو نکرده ام!

روزی از رسول خدا (ص) درخواست نمودم تا برای من از درگاه خداوند طلب مغفرت و بخشش نماید، پس آن حضرت برخواست و دو رکعتِ نماز بجای آورد و پس از نماز دست های مبارکش را برای دعا به سوی آسمان بلند نمود؛ پس شنیدم چنین دعا فرمود: اللهمَّ بِحَقِّ علیّ عِندَکَ اِغفِر لِعَلیٍ؛ خداوندا؛ به حق آن مقامی که علی در پیش گاه تو دارد علی را ببخش.

پس از ذکر آن دعا به پیامبر (ص) عرض کردم: این چگونه دعایی بود؟ (چرا بجای توسل به پیامبران دیگر و یا شخص خودتان، مرا در نزد خداوند واسطه قرار دادید؟)

آن حضرت در پاسخ فرمودند: أوَ اَحَدٌ اکرمُ منکَ عَلیهِ فاستشفِعَ بِهِ إلَیه؛ آیا در پیشگاه خداوند شخصی گرامی تر از تو وجود دارد تا به وسیله ی او در درگاه خدا وساطت کنم و او را شفیع درگاه الهی قرار دهم؟

منابع:
1- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج20: 315- 316.
2- سیری در سیرت پیشوایان: 19- 20.