به گزارش گروه دانش و فناوری قدس آنلاین، انتظار می‌رود G.fast با نام کامل ITU -T G.9701 به عنوان جایگزین ارزان‌تر و آسان‌تر FTTH (فناوری فیبر به خانه) و FTTC (فیبر تا کابینت) استفاده شود.

با استفاده از G.fast می توان پهنای باند (broadband) فوق سریع را به کابران خانگی ارائه داد. این کار بدون نیاز به کابل کشی فیبر و با بهره گیری ازسیم های مسی تلفن که در هر خانه‌یی وجود دارد انجام می شود.

به طور کلی می توان سه روش برای دسترسی به اینترنت درخانه ها را در نظر گرفت: خطوط تلفن ( سیم مسی جفت بهم تابیده )، کابل هم محور ( مشترک با زیرساخت های تلویزیون کابلی ) و فیبر ( یا به خانه شما و یا مکانی درنزدیکی خانه ).

از آنجا که کابل تلفن و تلویزیون کابلی، معمولا در همه جا نصب شده اند. این دوگزینه به مراتب ارزان ترین روش‌ها می باشند.

اما فیبر که به طور خاص برای دسترسی به اینترنت نصب می شود بسیار گران و هزینه‌تر است و هنوزکابل کشی فیبر برای مصارف خانگی مقرون به صرفه نیست.

مشکل سیم تلفن و دیگر کابل های دسترسی به اینترنت را می توان در سرعت پایین انتقال اطلاعات در این سیم های باریک مسی دانست. در اینجاست که DSL ،VDSL و اکنون G.fast وارد ماجرا می شوند.

در سال 1999، موسسه ITU استاندارد ( G.DMT )، استانداردی را برای افزایش سرعت بین 8Mbps و 1.3Mbps از طریق سیم های تلفن ارائه کرد.

مطابق با این استاندارد، ADSL از یک تکنیک مدولاسیون ویژه‌یی استفاده کرد و توانست حدود 1MHz از پهنای باند صوتی را در محدوده 25 تا 1104 کیلوهرتز به کار گیرد.

هنگام استفاده از تلفن معمولی حداکثر باند فرکانسی4khz است. ADSL می تواند مابقی پهنای باند در لایه های بالاتر را استفاده کند و این گونه به صورت همزمان استفاده از صوت ودیتا فراهم شده است.

پس از آن VDSL ، ADSL2  و VDSL2 تکنیک های مدولاسیون پیشرفته تری برای استفاده حداکثری از پهنای باند صوتی بکه ار بردند. اما با توجه به محدودیت های مالی و سخت افزاری، تعداد کمی از شرکت های ISP سرویس VDSL2(17MHZ) با سرعت 100 مگابیت را ارائه می‌دهند.

G.fast امیدواراست با پهنای باند 106MHz سرعت لینک را به 1Gbps بالا ببرد.

اما به دلیل محدودیت های دنیای واقعی، در نرخ بالای ارسال داده 500Mbps و فرکانس های بالا تداخل میان تعداد زیاد سیم های مسی در یک بسته کابل موجب ایجاد مشکلاتی مانند تداخل می شود.

همچنین در طیف های فرکانسی بالاتر، سیگنال G.fast با فرکانس های رادیویی FM 87.5 تا 108 مگا هرتز تداخل خواهد کرد.

ITU در حال حاضر بر روی خصوصیات G.fast  ITU -T G.9700 مطالعه می کند تا بتواند جلوی این گونه تداخلات را بگیرد.

مشکل دیگر در استفاده از فرکانس های بالا این است که با توجه به تداخل، نویز خطوط، تضعیف امواج و دیگر محدودیت های فیزیکی، طیف فرکانسی G.fast بسیار کوتاه و حدود 250 متر است. در واقع G.fast به عنوان راهی ایده آل برای دریافت سرعت های بالا مانند فیبر برای فضاهای داخلی است.

با استفاده از سیم های مسی که در حال حاضر در منازل وجود دارند، شرکت‌های ISP می توانند در هزینه های بالای فیبرکشی به درون منازل صرفه جویی کنند.

در سال 2014 انتظار می رود تنظیمات G.fast نهایی شود و شرکت هایی همچون Broadcom و Alcatel-Lucent تجهیزات سازگار با G.fast را بسازند.

اما با توجه به روند کند ISP ها برای استفاده از این تکنولوژی احتمالا تا سال 2016 نباید انتظار ارتباط اینترنتی 500Mbps را داشت.

در حال حاضر ISPها بر روی این مساله کار می‌کنند که آیا کاربران واقعا نیاز به اینترنت 500Mbps را دارند یا خیر.

شاید مدیران اجرایی این مراکز تصور کنند که ارتباطات 100Mbps می تواند حداقل برای یک دهه و شاید هم دو دهه، نیازهای کاربران را برطرف کند.