قرآن کریم از مهریه زنان، به «صداق» تعبیر کرده است. چنانکه می فرماید: (و آتوا النِّسآءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحلَةً)؛ (نساء: آیه 4) «و مهر و کابین زنان را، به صورت هدیه و با رغبت بدهید». از اینکه قرآن از مهریه به صِداق تعبیر می کند شاید نکته اش آن باشد که مهریه، نرخ زن نیست، بلکه نشانه ی صداقت مرد در علاقه و دوستی به همسر است و این نکته از توصیف صداق به وصف نحله، که در آیه بالا آمده است، جلوه بیشتری پیدا می کند. «نحله» به گفته ی راغب اصفهانی، از «نحل» به معنای زنبور عسل است. چون زنبور عسل به مردم عسل می بخشد و توقعی هم ندارد، به هدیه ازدواج هم «نحله» گفته می شود. التبه بعضی مفسرّین «نحله» را به معنای «دِین» و مدیونیت گرفته اند. یعنی مهریه، دین و بدهی قطعی مرد است.
منابع:
1- راغب اصفهانی. المفردات: 759.
2- مکارم شیرازی. تفسیر نمونه، ج3: 265.
3- قرائتی. تفسیر نور، ج2: 242.
* حسین زاده. ازدواج و خانواده: 109