بین ورزش های سخت و سریع باید استراحت وجود داشته باشد و یا ورزش سبکی در میان باشد. ورزش کار باید با انواع ورزش ها آشنا باشد و تنها به یک نوع ورزش اکتفا نکند و بداند که هر اندامی از بدن ورزش ویژه خود را دارد.
تنفس عمیق ورزشی است برای تمام بدن و مجراها را باز می کند. هر انسانی ورزش متناسب با حال خود را دارد مثلاً کسی که بر اثر تب لاغر شده است و از حرکت بازمانده است و یا کسی که دچار گرفتگی گردن شده است و نمیتواند آن را به خوبی حرکت دهد و یا کسی که از بستر بیماری برخاسته است حرکت کردن در تاب برایش مفید است. اگر در هنگام تاب خوردن بخوابد خوب است. این ورزش تا حدودی گرفتگی را از بین می برد و آثار بیماری های سر مانند حواس پرتی و فراموشی را کاهش می دهد، اشتها را برمی انگیزد و غریزه را بیدار می کند.
قایق سواری و سوار شدن بر کشتی برای بیماران سکته، سردی معده و جذام مفید است به شرطی که این قایق در رودخانه باشد. اگر کسی در گردش با قایق بر رودخانه دلش به هم بخورد و بعد آرامش یابد برای معده اش مفید است.
اگر ورزش سخت انجام می دهیم بهتر آن است که با شکم بسیار گرسنه و تهی یعنی در حالی که چیزی از غذا در معده نباشد آن را انجام ندهیم.
غذای ورزش کار در فصل زمستان باید از نوع غذای غلیظ و در تابستان رقیق باشد. ورزش با شکم تا حدودی پر (نه کاملا پر) بهتر از ورزش با شکم خالی است. قبل از ورزش بایستی مواد داخل روده و مثانه دفع شده و قبل از حرکات بدنی، تن را بایستی ماساژ داد تا نشاط و فراخی به منافذ سطح بدن روی آورد.
بهترین موقع ورزش در فصل بهار، نزدیک نیم روز و در تابستان زودتر از آن است و در زمستان بهتر است بعد از عصر باشد.

ورزش کهنسالان
در ورزش کهنسالان باید اختلاف حالات جسمی و بیماری هایی را که عادتاً به سراغ آن ها می آید و عادت آن ها را در ورزش کردن در نظر گرفت. مثلا اگر کهنسالان سرگیجه دارند و یا صرع و یا دیگر بیماری های سر، نباید در موقع ورزش سرشان را خم کنند.
ورزش چنین کسانی باید پیاده روی و آن نوع ورزشی باشد که به نیمه پایین تنه مربوط می شود. اگر در پا آسیبی داشته باشند ورزش آن ها باید از نوع ورزش های مربوط به بخش بالای تنه از قبیل وزنه برداری (بلند کردن اشیاء سبک) باشد. اگر در قسمت میانی تن آسیب داشته باشد مثل کبد، روده ها و یا کمر، ورزش دو طرفِ تن سودمند است به شرطی که آسیب زا نباشد. ورزش دادن تدریجی اندام های آسیب دیده ناتوان (مثلاً زانو) برای کهنسالان خوب نیست، اما برای از پای افتادگان خوب است.

منابع:
1- ابوعلی سینا. قانون در طب. عبدالرحمان شرفکندی، تهران: سروش 1370.
2- محمد بستان. توصیه های پزشکی عارفان، ج1، قم: عطر یاس، 1389.