به گزارش قدس آنلاین از شهرکرد،  هر گونه فعالیت توریستی که در روستا صورت می گیرد را توریسم روستایی می گویند، به عبارت دیگر 'گردشگری روستایی' همه فعالیت های توریستی مرتبط با جاذبه های گردشگری طبیعی، فرهنگی، ورزشی، آموزشی، بهداشتی و درمانی، هنری و میراث فرهنگی را شامل می شود.

انواع توریسم در مناطق روستایی نیز 'توریسم طبیعی، توریسم فرهنگی، اکوتوریسم، اگروتوریسم و سیاحت را شامل می شود.

گردشگری روستایی به عنوان یک فعالیت تفریحی، اجتماعی، در نیمه ی دوم قرن هجدهم در فرانسه و اروپا ظاهر شد.
پیش از آن نیز مناطق روستایی مورد استفاده فعالیت های تفریحی قرار گرفته بود، ولی شرکت در این فعالیت های تفریحی محدود به اقشار برتر جامعه بوده است.
در قرن نوزدهم و بیستم به دلیل توسعه حمل و نقل و سهولت جابجایی راهیابی به مناطق روستایی آسان شد.
رشد سریع تقاضا برای گردشگری روستایی از سال 1945 آغاز شد البته در همین زمان گردشگری روستایی شاهد رشد برجسته ی گردشگری بین المللی شاهد رشد جمعیت بوده و افزایش تقاضا برای گردشگری روستایی تا اندازه ای منجر به توسعه ی گردشگری شد.
حیطه های فعالیت گردشگران با توجه به نوع گردشگری آنها اعم از توجه به جاذبه های طبیعی، اجتماعی، تاریخی متعدد و متنوع است.

در ایران این صنعت مانند کشورهای اروپایی و آسیای میانه مورد توجه کارشناسان قرار گرفته که دلیل آن را باید وجود توانمندی در مناطق روستایی ایران به لحاظ طبیعی، تاریخی و فرهنگی و اقتصادی دانست و اینکه ورود گردشگر باعث معرفی مناطق دور افتاده، ایجاد اشتغال در سطح روستاها، کاهش بیکاری و فقر و مهاجرت در روستاها و در نهایت رونق چرخهای اقتصادی می شود.
در موضوع های گردشگری، جذابیت های منحصر به فردی در صحنه های رقابت های بین المللی وجود دارد که برگ برنده کشورهای رقیب محسوب می شود، منظری که از دریچه آن می توان به بخشی از اهداف اقتصادی، فرهنگی و یا حتی سیاسی به آسانی دست یافت.
گردشگری روستایی و عشایری، کلید طلایی کشورهایی است که در بازار مدرنیته و عصر کامپیوتر، به جای زندگی مجازی، زندگی طبیعی را در معرض دید همگان قرار می دهند.
این نوع از توریسم در کشوری همچون ایران که گستره وسیعی از انواع مناطق جغرافیایی گوناگون از کویر تا جنگل را در بر گرفته و در کوه و دشت و کویر و جنگل و ساحل روستاهایی مملو از فرهنگ غنی ایرانی دارد می تواند پربار تر و جذاب تر از هر نقطه دیگر دنیا باشد.
13روستای هدف گردشگری در چهارمحال و بختیاری شناسایی شده است که این روستاها با داشتن طبیعت منحصر به فرد، جاذبه های گردشگری و ظرفیت های مناسب در توسعه کشاورزی عاملی موثر در جذب گردشگر داخلی و خارجی است.

به گفته مسئولان بخش گردشگری چهارمحال وبختیاری، روستاهای یاسه چای، هوره، چم عالی،چم زین،گرم دره،حجت آباد و سوادجان در شهرستان سامان، روستای اورگوون شهرستان بروجن، دزک و امامزاده دستگرد شهرستان کیار، سرآقاسید، شیخ علیخان و دیمه شهرستان کوهرنگ، آتشگاه شهرستان لردگان و روستای ده چشمه شهرستان فارسان از روستاهایی است که به عنوان روستاهای هدف گردشگری چهارمحال وبختیاری معرفی شده است.

روستای گرم دره شهرستان سامان با توجه به قرار گرفتن در مسیر زاینده رود و باغ های سرسبز این شهرستان از مستعد ترین روستاهای گردش پذیر استان است.

روستای دورک اناری چهارمحال وبختیاری نیز از تولید کننده های بزرگ صنایع دستی استان نظیر 'سرمه دوزی' است و به عنوان مهد این هنر در استان به شمار می رود. 

هم اکنون 500 هنرمند سرمه دوز در روستای دورک اناری مشغول به فعالیت هستند که سرمه دوزی شغل بیش از 89 درصد زنان این روستاست. 

بر اساس آمارها، ارزش ریالی تولیدات سرمه دوزی روستای دورک اناری حدود یک میلیارد ریال برآورد شده است و تولیدات زنان روستایی بیشتر از طریق واسطه ها و در بازار استان های همجوار به ویژه اصفهان به فروش می رسد. 

شیخ شبان نیز یکی دیگر از روستاهای چهارمحال و بختیاری است که حدود 400 استادکار 'گل بندی خاتم 'را در خود جای داده است و یکی از قطب های مهم تولید گل بندی خاتم کشور محسوب می شود.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری چهارمحال و بختیاری نیز در این خصوص به ایرنا گفت:برای رفع چالش های توسعه روستایی و برخورداری روستائیان از وضع مطلوب زندگی، استفاده از گردشگری روستایی به عنوان مکمل فعالیت های کشاورزی مورد توجه قرار گرفته است. 

بهمن عسگری سواد جانی بهره برداری از قابلیت های گردشگری روستایی را نیازمند درک کامل نظام اقتصادی و اجتماعی روستاهای هدف گردشگری و شناخت نیازهای گردشگران و چگونگی هماهنگی آنان با زیرساخت های روستا عنوان کرد و افزود:30 روستای دیگر نیز به کمیته ملی طبیعت گردی کشور معرفی شده است. 

سرپرست معاونت صنایع دستی اداره کل صنایع دستی، میراث فرهنگی و گردشگری چهارمحال وبختیاری نیز از صنایع دستی روستایی به عنوان عامل تداعی کننده سنت های اصیل ایرانی یاد کرد و افزود:رونق این صنعت نه تنها موجب اشتغال در روستاها می شود بلکه منبع درآمد مهمی برای خانوارهای روستایی است.

ایمان نظری بروجنی اضافه کرد:صنایع دستی چهارمحال و بختیاری با توجه به ویژگی‎های فرهنگی و قومی منطقه ای که دارد به دو بخش صنایع دستی عشایری که بیشتر در شهرستان های کوهرنگ و فارسان رونق دارد و صنایع دستی روستایی و شهری که تقریبا در همه مناطق استان نمود بیشتری دارد، تقسیم بندی می شود.

وی همچنین با بیان توانمندی های موجود در روستاهای استان چهارمحال وبختیاری در تامین اشتغال مورد نیاز روستاییان و کمک به توسعه گردشگری، ایجاد خوشه خاتم روستای شیخ شبان، راه اندازی خانه صنایع دستی عشایری استان را از برنامه های این اداره کل برای کمک به گردشگری روستایی ذکر کرد.

به گزارش کارشناسان فعال در صنعت گردشگری، تورسیم روستایی حفظ و تداوم فرهنگ اصیل و بومی مردم را به همراه داشته و نکته مورد توجه در روستاها و ایلات و عشایر نیز آن است که هر کدام از آنها افسانه ها، داستان ها، آداب، سنن و عقاید مربوط به خود را دارند که مجموعه این امور ، هر کدام موزه مردم شناسی بی نظیری است و هر یک از سیاه چادرهای عشایر و یا خانه های روستایی، مراسم و جشن های آنان حتی جشن عروسی، یک موزه زنده است.

مسئولان و برنامه ریزان بخش گردشگری کشور و استان نیز باید با حمایت از حفظ آداب و سنت های مردمان روستایی و معرفی این رسوم به دیگران و سهیم شدن در فرهنگ آنان، اجازه ندهند که این موزه زنده و جالب به فراموشی سپرده شود.