به گزارش قدس آنلاین، همانگونه که هر شروعی پایانی دارد برای هر ولادتی نیز مرگ است اما بنابر آموزه های روایی و دینی مرگ پایان حیات انسان نیست بلکه آغازی است برای زندگی جاودانه آخرت.
امیرالمومنین علی (ع) می فرمایند: «مدّت عمرها را معين فرمود و آنها را دراز و كوتاه و دير و زود قرار داد و طناب هاى آن را به مرگ وصل كرد و مرگ را كِشنده طناب هاى بلند عمرها و گسلنده رشته هاى ريسمان هاى آنها قرار داد.»
همان حضرت (ع) می فرمایند: «هر زنده اى را مرگى است و مرگ دروازه آخرت است.»
بنابر روایات یکی از لحظات سخت برای آدمی لحظه مرگ است؛ امام زین العابدین (ع) فرموده اند: «سخت ترين لحظات آدمى سه لحظه است: لحظه اى كه ملك الموت را مى بيند، و لحظه اى كه از گورش بر مى خيزد و لحظه اى كه در برابر پروردگار خود ـ تبارك و تعالى ـ مى ايستد، پس يا سوى بهشت مى رود يا سوى دوزخ...»
همچنین روایات بر یاد کردن مرگ و توجه به نزدیکی آن بدون موقعیت، جنسیت، سن و زمان و مکان تاکید دارند و برای این یاد کردن آثار بسیار برمی شمارند.
امام رضا (ع) می فرمایند: «وحشتناك ترين زمان براى اين موجود (انسان) سه جاست: روزى كه زاده مى شود و از شكم مادرش بيرون مى آيد و دنيا را مى بيند، و روزى كه مى ميرد و آخرت و اهل آن را مشاهده مى كند و روزى كه برانگيخته مى شود و احكامى را مى بيند كه در سراى دنيا نديده است... .»
امیرمومنان (ع) می فرمایند: «هر كه مرگ را با ديده يقين خويش بنگرد، آن را نزديك مى بيند.»
پیامبر اکرم (ص) نیز فرموده اند: «برترین زُهد در دنیا، یاد مرگ است و بهترین عبادت، اندیشه و تفکر است . کسى که یاد مرگ بر سنگینى نیکى هایش بیفزاید، قبرش (در عالم برزخ ) را باغى از باغات بهشت یابد.»
منابع:
نهج البلاغه
بحارالانوار
میزان الحکمه
انتهای خبر/
نظر شما