در آخرین روزهای حیات خلیفه سوم مردم با اعتراض به نوع حکومت منزل عثمان را محاصره کرده و مانع رسیدن آب به او می شوند در این میان تنها کسی که مخالف این عمل بوده امام علی (ع) می باشد که ایشان با توجه به نارضایتی از سیاست های خلیفه سوم پسرانش حسن و حسن (علیهما السلام) را با مشکی آب به نزد خلیفه سوم می فرستد که در تاریخ آمده است حسن و حسین در میان فشار و هیاهوی جمعیت صدمه دیده و تحت فشارمعترضان آسیب می بینند.

متاسفانه بنی امیه بعد از کشته شدن عثمان با توسل به قتل او مردم را به امام علی و فرزندانش بدبین نموده و از این نمد برای پیش برد اهداف ننگین خود در هر حادثه ای کلاهی دوخته و منفعتی می برند،بنابراین عمربن سعد هم متعاقب دریافت نامه شخصی به نام (عمروبن حجاج زبیدی) را با 500نگهبان بر فرات می گمارد تا مانع از دست یابی امام و اهل بیتش به آب شود.

یکی از افرادی که نگهبان آب و از مردان پلیدی است که تاریخ از او نام برده است مردی است به نام (عبدا...بن حصین ازدی)او با این عبارات عمق کینه و پلیدی خود را به امام نشان می دهد که ای حسین:(آیا این آب را می بینی که گویا در صفا و زلالی چون صفحه آسمان است به خدا از آن قطره ای نمی چشی تا در حال تشنگی از دنیا بروی )امام او را نفرین نموده از خدا می خواهد(خدایا او را تشنه کام بمیران و هرگز او را نیامرز )

حمید بن مسلم  از وقایع نویسان واقعه عاشوراست نقل می کند که بعد از واقعه عاشورا (عبدا...بن حصین ازدی)بیمار شده به عیادتش رفتم ،خدا را شاهد می گیرم که آب می خورد اما سیراب نمی شد و بالا می آورد و این کار را دائما انجام می داد تا به هلاکت رسید!(عمرو بن حجاج)رئیس گروه محافظین فرات نیز با جسارت به ساحت مقدس امام حسین(ع) بی ادبی نموده و به ایشان زخم زبانها می زند مانع دست یابی  ایشان و خانواده اشان به آب می شوند،در تاریخ آمده امام حسین (ع) او را نفرین می کندکه (خدا تو را در حال عطش بمیراند) به گواه تاریخ پس از قیام مختار ثقفی این فرد از ترس جان از کوفه می گریزد اما در بیابانهای اطراف از فرط عطش به درک واصل می شود

اما این سوال همیشه در تاریخ مطرح بوده  که آیا از روز هفتم امام و اهل بیت و اصحابش به آب دسترسی نداشته اند؟آنچه که تاریخ می گوید گواه این مساله است که عراق سرزمین پر آبی بوده و با کندن مختصری از زمین دسترسی به آب مقدور بوده است،بنابراین روایت شده که  پشت خیمه بانوان را کلنگ زده به آب می رسند که  مشک ها را پر نموده تا اهل حرم سیراب  شوند ،با دست یابی امام و یارانش به چشمه آب بلافاصله خبربه ابن زیاد رسیده و او به عمربن سعد نامه ای می نویسد و در آن متذکر می شود که:(هر گاه این نامه به دستت رسید تا می توانی آنها را از حفر چاه منع کن و کار رابرآنها تنگ بگیر و نگذار حتی یک قطره از آب فرات رابنوشند تا آنگونه که با عثمان رفتار کردند)با رسیدن این نامه به سپاهیان عمربن سعد فشار بر امام و اصحاب و اهل بیتش بیشتر می شود تا آنجا که امام با اهل کوفه به گفت و گو نشسته و خود و نسب و اصلش را به آنها یادآوری می کند که من نوه پیامبرو پسر علی مرتضی و فاطمه زهرا هستم ،آیا نمی دانید که حمزه و جعفر طیار که در بهشت با دو بال پرواز می کند عموی من هستند؛امام از آنها اقرار می گیرد و آنها همگی به توصیفات و معرفی امام اذعان نموده ،آن راتصدیق می کنند ،آنها در جواب امام می گویند ما به همه گفته های شما آگاهیم اما تو را رها نخواهیم کرد تا در حال تشنگی بمیری،با شنیدن این سخنان صدای ناله زن از خیمه ها به گوش می رسد که امام حسین علیه السلام از حضرت عباس و علی اکبر می خواهند که زنان را به آرامش دعوت کنند.

در تاریخ آمده است که حضرت عباس(ع) با 30 سوار و 20 پیاده با 20 مشک به صفوف نگهبانان حمله می نمایند،پرچم دار این نبرد شخصی است به نام (نافع بن هلال جملی) او وارد شریعه می شود در حال پر کردن مشک ها ازآب است که (عمرو بن حجاج زبیری)یکی از ماموران شریعه متوجه وی شده و هنگامی که او را می شناسد به او می گوید تو اجازه داری به خاطر دوستی و سابقه رفاقت قبلی از آب فرات بنوشی اما برای حسین (ع) و یارانش اجازه برداشت آب نداری ،نافع در پاسخ به او می گوید من چگونه از این آب بخورم وقتی حسین (ع) و یارانش تشنه هستند بین آنان درگیری لفظی پیش آمده و حضرت عباس (ع) در این بین مشک ها را از آب پر نموده و به خیمه ها رهسپار می شود.

خوارزمی مورخ قرن هفتم ه.ق. میگوید از این روز به بعد عباس بن علی به سقای کربلا ملقب گردید،ابن زیاد در بستن آب اهدافی از جمله  سخت کردن شرایط برای امام و اصحابش و همچنین آزار دادن زنان و کودکان و فشارروانی که آنها می توانستند بر امام به سبب تشنگی وارد کنند داشته و همچنین تبلیغات سیاسی که بنی امیه در این سالها با توسل به آن در پی بی اعتبار نمودن اهل بیت امام علی (ع) بودند مد نظر بوده است ،بنا بر روایات مورخان واقعه عاشورای سال 61ه.ق. در مهرماه به وقوع پیوسته که هوای عراق در این ماه گرم و سوزان بوده و خنک نشده است بنابراین می توان دریافت که هدف ابن زیاد از بستن آب فشار روانی و آزار جسمانی به امام،اهل بیت و خاندان اطهرش بوده است

حجت الاسلام و المسلمین علی امینی پژوهشگر تاریخ اسلام