جامعه حرفه ای/ اعظم طیرانی: رحمت الله قاسم آبادی؛ راننده نمونه کامیون، پس از آنکه دیپلم خود را گرفت، وارد نیروی هوایی شد، اما با وجود داشتن درجه افسری، به عشق رانندگی در 24 سالگی استعفا داد و 6 ماه به صورت کمکی روی کامیون کار کرد. آن وقت و درست هنگامی که از انتخاب خود مطمئن شد کامیونی خرید و تا امروز 34 سال است که از رانندگی در سکوت شب و طلوع خورشید و عبور از مسیر جاده‌های کویری، نسیم جنگل و یخبندان کوهستان لذت می‌برد.
با این حال می‌گوید: متأسفانه نگاه جامعه به رانندگان کامیون منفی است؛ برخی از مردم، رانندگان کامیون را افرادی دور از اجتماع می‌دانند و حتی در مواردی به راننده‌های کامیون با
 بی احترامی صحبت می‌کنند، در حالی که ما هم عضوی از جامعه هستیم و حمل و نقل برون شهری نقش مؤثری در رفاه اجتماعی مردم دارد و علاوه بر اینکه طی دوران مقدس همراه رزمندگان از این مرز و بوم دفاع کردیم، اکنون نیز زمینه دسترسی آسان کالاها، اقلام خوراکی و... را در تمام طول سال فراهم می‌کنیم. او ادامه می‌دهد: راننده ها، بویژه راننده‌های برون شهری مشکلات زیادی دارند و به دلیل کار طاقت فرسا، زود بیمار و افسرده می‌شوند؛ اما چون شغل آن‌ها از نظر بیمه سیاحتی، تفریحی محسوب می‌شود، دیر بازنشسته می‌شوند و باید تا 60 سالگی حق بیمه پرداخت کنند، ضمن آنکه بیمه از آن‌ها حمایت نمی‌کند و به خدمات درمانی آن‌ها فرانشیز تعلق می‌گیرد.
آقای قاسم آبادی در خصوص جایگاه اجتماعی رانندگان برون شهری می‌گوید: کارت هوشمند رانندگان به اندازه پروانه کسب یک قهوه خانه هم اعتبار ندارد، چرا که با پروانه کسب قهوه خانه وام می‌دهند و به عنوان ضامن معتبر است، اما کارت هوشمند ما به رغم اینکه هر سال باید تمدید شود و هزینه تمدید آن 300 هزار تومان می‌شود، در جامعه هیچ ارزش و اعتباری ندارد.
 خانم مریم شاه آبادی، همسر آقای قاسم آبادی، خانه دار و دارای مدرک تحصیلی دیپلم است. او سرپرست تیم کشتی گراپلینگ زنان ایران در کشور ترکیه بوده و حالا عضو هیأت کشتی خراسان رضوی در مسابقات قهرمانی رقابت‌های گراپلینگ زنان است که این هیأت طی سال جاری مقام سوم کشور را کسب کرده است.
وی رمز موفقیت زندگی شان را تفاهم و همدلی عنوان می‌کند و می‌گوید: توکل به خدا، صبر، بردباری و گذشت در برابر سختی‌های زندگی همیشه کام انسان را شیرین می‌کند و اگر زن و شوهر همراه و همدل یکدیگر باشند، سختی‌ها می‌گذرد و به نتیجه دلخواه می‌رسند.
وی بزرگ‌ترین هدف زندگی خود و همسرش را داشتن فرزندان صالح عنوان می‌کند و می‌گوید: زندگی رانندگان برون شهری مشکلات خاص خود را دارد، البته آقای قاسم آبادی همیشه در مواقع مورد نیاز در کنار خانواده حضور داشت، اما با این حال با سایر مشاغل که صبح می‌روند و شب کنار خانواده خود هستند، بسیار متفاوت است.
این زوج پنج فرزند دارند که آن‌ها را بزرگ‌ترین سرمایه و نعمت زندگی خود می‌دانند. آقای قاسم آبادی می‌گوید: از همان ابتدا با بچه‌ها شرط کردیم فقط در دانشگاه دولتی درس بخوانند و اگر می‌خواهند ادامه تحصیل دهند، باید دانشگاه دولتی قبول شوند که به لطف خدا و تلاش خودشان این اتفاق افتاد. او ادامه می‌دهد: سه دختر و یکی از پسرهای‌مان ادامه تحصیل را برگزیدند و اکنون عاطفه که متولد سال 59 است، با داشتن کارشناسی رایانه و حسابداری شرکت دارد، آتنا متولد 61 و دانش آموخته دکترای ریاضی محض با معدل 19 و 60 صدم است که از سال 88 در دانشگاه تدریس می‌کند، حسن نیز متولد سال 71 و قهرمان کشتی و مهندس صنایع تولید مکانیک است و میمنت که سال 73 متولد شده، دانشجوی مهندسی صنایع غذایی و دارنده مقام سوم جهانی کشتی گراپلینگ ترکیه و مقام اول گراپلینگ کشور است. پسرم ابراهیم نیز متولد سال 67 است که به دلیل علاقه به رانندگی، پس از اتمام دبیرستان و اخذ گواهینامه پایه یک، راننده کامیون شده است.  وی معتقد است، آسایش زندگی و موفقیت فرزندانشان مرهون زحمات همسرش است که در نبود او برای بچه‌ها هم پدر بوده وهم مادر و هرگز موجب نگرانی او بابت خانه و بچه‌ها نشده و طی 37 سال زندگی مشترک، برای او بهترین دوست و همراه بوده است و تفاهم بین آن‌ها، علاوه بر اینکه آرامش را در خانواده حاکم کرده، موجب موفقیت فرزندانشان شده است و اکنون اطمینان دارند فرزندانشان از هر جهت سالم، موفق و مستقل هستند، با این حال همیشه آن‌ها را برای رسیدن به اهدافشان همراهی می‌کنند. وی حضور در کلاس درس فرزندش را یکی از بهترین خاطرات خود عنوان می‌کند و می‌گوید، برخی مواقع همراه دخترش به دانشگاه می‌رود و همراه دانشجویان سرکلاس می‌نشیند و به درس گوش می‌دهد و لذت می‌برد. با پسرش ابراهیم هم که همکار اوست، مانند دو رفیق و برادر هستند. آقای قاسم آبادی که سال‌ها تجربه رانندگی در جاده‌های داخل و خارج از کشور را دارد، می‌گوید: اکنون رانندگی نسبت به گذشته بسیار سخت شده است. قبلاً تعداد ماشین‌ها کمتر و راننده‌ها صبورتر بودند، ضمن آنکه هر راننده ای که می‌خواست ماشین بخرد، ابتدا مدتی به عنوان کمکی کار می‌کرد و هنگامی که تجربه کسب می‌کرد، ماشین می‌خرید و مستقل کار می‌کرد؛ اما حالا بیشتر راننده‌ها کم حوصله و عصبی‌اند، چون تجربه ندارند و به محض اینکه جوان‌ها دیپلم یا لیسانس می‌گیرند و خدمتشان را می‌گذرانند، گواهینامه پایه یک می‌گیرند، شراکتی کامیونی می‌خرند و به جای رانندگی در جاده ها، با عجله پرواز می‌کنند که در واقع نه از کارشان لذت می‌برند و نه از زندگی‌شان.