پروردگارا ! زبانم اگر بند نیاید دوست دارم از رفعت آیه هایت بگویم. از کتاب نورت...

بگویم قرآن مقدسی را که تلاوتش ، خوش اقبال مان می کند و به دامانش اگر که پناه ببریم ، ذره به ذره مَحرم تر خواهیم شد.

دوست دارم از سوره بقره و آل عمران بگویم که ابرِ سایه بانند تا قیامت. از سوره نساء که فشار قبر را برمی دارد.

از مائده و توبه بگویم. از بقره که قله نور است. دوست دارم پای رحل بنشینم و با نام مهربان شما از شرّ شیطان بگریزم به تلاوت سوره های مبارکه انبیا و مومنون و عنکبوت.

هرروز خانه ام را روشن کنم با آیه های آسمانی فلق و قدر. طلبه ای شوم که بیدلِ شماست. خداجان با منزلت کلمات وحی هرروز خواهنده تان شوم و سر از وادی آرامش درآورم.

هربار کتاب مقدس را که می گشایم ، می فهمم خیلی باخته ایم اگر با قرائت سوره احقاف از ترس دنیا و عقبی ایمن نشویم و با سوره طور در دایره بندگانی قرار نگیریم که خیر دنیا و آخرت عطایشان می کنی.

محبوبا ! اگر زبانم بند نیاید دوست دارم بگویم می دانم خوش رزقی ام در سوره صافات است و باخبرم که آمرزیده می شوم اگر بر تلاوت سوره نجم مداومت کنم.

بگویم می دانم که شهید می میرم آن شب یا روزی که زبانم سوره علق را زمزمه کرده باشد. بگویم این پله پله آمدن ها را می فهمم. رئوف بودن و ستارالعیوب بودن بی حد و اندازه تان را.

بگویم عریانی مان را می دانم که هربار به تلاوت فجر و شمس پناه می برم. و شمرده شمرده از ماعون می خوانم.

ای دهنده بی منت ! خیلی مغبونم اگر با فاتحة الکتاب روزم را آغاز نکنم و از دست اصوات تکراری بی ثواب خود را نجات ندهم. اگر از گزندها به سرزمین پاک مرسلات و تکاثر نشتابم و طلبه سوره طور و تحریم و قلم نشوم. نروم بیعت کنم با سوره ذاریاتی که قبرم را روشن می سازد تا محشر.

اشرف مخلوقات باشی و ندانی قرآن ، غربال می کند دردهایت را !؟ حیرانی هایت را !؟ ندانی هیچ عرش و فرش و آسمان و زمین و ماه و خورشید و کوه و درخت و فرشته ای نمی ماند مگراینکه بر تلاوتگر سوره حشر درود می فرستند !؟

بارخدایا ! قرآن و جلای دیده و دل را می دانم... 114 سوره ای که حجاب جهل آدمیزاد را به کناری می کشد. فرقان را می دانم. ملک و مرسلات را.

می دانم ناس و تکویر چه خورشیدی در کهکشان نگاهم به راه می اندازند و چه عفافی می دهند به روح و روانم. در کلاس خشوع و خضوع و پارسایی و قُربِ قرآن، مرا بپذیر. پای درس هایی که هرروز به زبان منزه آسمان ترجمه می شوند و رایحه ملکوت می دهند.