آلبرایت در مقدمه گزارش خود آورده است: طرح بلند مدت غنی‌سازی و تحقیق و توسعه غنی‌سازی ایران، شامل محدودیت‌هایی گسترده بر تعداد و نوع سانتریفیوژهاست که این کشور می‌تواند در طول 13 سال نخست اجرای برجام تهیه و نصب کند. به دلایلی که هنوز نامشخص است، این برنامه با وجود این که طرح ایران در جریان مذاکرات هسته‌ای با آمریکا مورد بحث قرار گرفته است محرمانه مانده و این محدودیت‌ها بر اساس برجام تعیین شده است. هم‌چنین با توجه به این که بخش‌های دیگر مربوط به این محدودیت‌ها در برجام منتشر شده است، دلیل محرمانه ماندن طرح ایران بی‌منطق به نظر می‌آید، چرا که محدودیت‌های اعمال شده بر طرح بلند مدت ایران در برجام آمده است.

به طور خلاصه در 10 سال نخست اجرای برجام، یعنی از روز اجرای این توافق در 16 ژانویه سال 2016 ایران به طور مشخص ملزم به محدودکردن برنامه سانتریفیوژهایش شده است. ایران پس از هشت سال، اجازه توسعه ظرفیت‌ سانتریفیوژهایش و کار روی پیشرفته‌ترین سانتریفیوژهای خود، یعنی IR-6 و IR-8 را دارد. بین سال‌های 11 تا 13 می‌تواند تعداد آبشارهای سانتریفیوژهای پیشرفته 4-IR و IR-2m افزایش دهد و یک سطح سطح تولید آبشار برای هر یک از سانتریفیوژهای IR-6 و IR-8 ایجاد کند.

پس از سال سیزدهم، ایران در ساخت و استفاده و نصب سانتریفیوژهای پیشرفته IR-4 و IR-2M هیچ محدودیتی نخواهد داشت، هر چند محدودیت‌ها در خصوص تعداد سانترفیوژهای IR-6 و IR-8 که می‌تواند تولید کند تا دو سال بعد باقی خواهد ماند. بعلاوه محدودیت‌ها بر حجم تولید اورانیوم غنی شده در سطوح پایین و سطح غنی‌سازی اورانیوم با غنای پایین برای دو سال دیگر باقی خواهد ماند.

محدودیت‌ها بر برنامه سانتریفیوژهای ایران یکی از جنبه‌های مورد بحث در جریان مذاکرات هسته‌ای بوده است. طرح غنی‌سازی و تحقیق و توسعه غنی‌سازی ایران در جریان این مذاکرات بسط داده شد و محتوای آن در نهایت به تایید گروه 1+5 رسید.

بر اساس برجام، ایران به تعهدات داوطلبانه خود پایبند خواهد ماند، همانگونه که در برنامه غنی‌سازی و تحقیق و توسعه غنی‌سازی بلند مدت خود مشخص کرده و قرار است به عنوان بخش اولیه از اعلام پروتکل الحاقی در خصوص توافق پادمانی ایران ارائه شود. اجرای این برنامه ایران توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مورد راستی‌آزمایی و نظارت قرار خواهد گرفت.