حمیدرضا شکارسری: یکی از مهم ترین رویکردهای شعر پست مدرن بازی با مفاهیم غالب است؛ مفاهیمی که از دیدگاه پوزیتیویستی و مقتدر مدرنیسم قابل تردید و تشکیک نیستند. حالا این مفاهیم خشک و عبوس که بیشتر و پیشتر با زبانی فخیم و کلی نگر ارایه می شدند، در هیبتی کاریکاتور گونه همراه با طنزی سیاه و تلخ و البته کوتاه به تمسخر گرفته می شوند. به این ترتیب شعر وقتی به پایان می رسد مخاطب احساس می کند به پیش انگاشت هایش توهین شده است و در حقیقت به ذهینت او ضربه وارد آمده است.
شاعر چنین شعری با بازخوانی انتقادی اندیشه های مدرنیته، سعی می کند روایت های قاطع، جهان شمول و غالباً طولانی شعر مدرن را به چالش بگیرد.
«صدرالدین انصاری زاده» در شعر کوتاه خود همین هدف را دنبال کرده است. او کاراکتر اسطوره ای عقاب را به بازی می گیرد؛ برای این کار او در بیانی طنز آلود و تمسخر آمیز، ترس از ارتفاع را به این پرنده دور پرواز نسبت می دهد و در تصویری مضحک کتاب غلبه برترس از ارتفاع را زیر بال (بغل!) او می گذارد شعر « انصاری زاده» با فاصله گیری از فخامت و کلی نگری رایج در شعر سنتی و مدرن، زبانی عینی گرا و جزء نگر را به کار می برد تا مخاطب ناگهان خود را با کاریکاتوری پست مدرن از عقاب رو به رو ببیند. بد نیست این فاصلهگیری را با ذکر ابیات پایانی مثنوی زیبا و ماندگار « عقاب» از مرحوم « پرویز ناتل خانلری» بیشتر حس کنیم،
شهپر شاه هوا اوج گرفت
زاغ را دیده بر او مانده شگفت
سوی بالا شد و بالاتر شد
راست با مهر فلک همسر شد
لحظه ای چند بر این لوح کبود
نقطه ای بود و سپس هیچ نبود»
* عکس باگیوتین- صدر الدین انصاری زاده- هنر رسانه اردیبهشت- 1389- صفحه 25