*جناب پورعلی چطور شد نیروی هوایی را انتخاب کردید؟
** من به پرواز علاقه زیادی داشتم بخصوص پرواز با هواپیمای شکاری، که در آن زمان تعداد خلبان در شهر مشهد بسیار کم بود. برای اینکار من در دانشکده خلبانی تهران ثبت نام کردم و یک دوره یکسال را در آنجا گذراندم که در این دوره بیشتر با مسایل نظامی و آموزش زبان اشنا شدم و بعد از آن دو سال در امریکا دوره خلبانی تخصصی دیدم با هواپیماهای مختلف از جمله هواپیماهای یک موتوره،جت های آموزشی T38 وT37 کار کردم ونهایتا در سال 51 به ایران برگشتم و در ایران دوره های خلبانی F5شکاری و همچنین F4 را زیر نظر اساتید آمریکایی حاضر در ایران دیدم.
*در زمان دفاع مقدس چه درجه ای داشتید؟و اولین پروازتان در آن دوره چگونه بود؟
**من در زمان جنگ با درجه سروانی مشغول فعالیت بودم و اولین پرواز من در اولین روز جنگ بود که ما در آماده باش در پایگاه بندر عباس بودیم که ساعت 14 به من اعلام شد که به سمت بوشهر پرواز کنم که البته هواپیماهای عراقی تا بوشهر آمده بودند بازگشته بودند و من ماموریت دوم را از همدان پرواز کردم. در دوره دفاع مقدس در تمامی مناطق جنگی من پرواز داشتم و در تمام عملیات ها حضور داشتم.
*شما در آن دوره با چه کسانی همرزم بودید؟
** من با شهید بابایی،شهید رستمی و اردستانی و همچنین شهید دوران همرزم بودمالبته آنها هواپیماهایشان با من متفاوت بود و در عملیاتها با هم بودیم.
*شرایط برایتان در دوره دفاع مقدس چگونه بودیم؟
**در زمان دفاع مقدس بحث تحریم ها وجود داشت و اکثر هواپیماها دچار نواقص و مشکلاتی بودند. ولی بچه های نیروی هوایی از تبحر بالایی برخوردار بودند و با تمامی موانعی که در پرواز برایشان وجود داشت در تمامی عملیاتها پرواز می کردند و نقاط حساس دشمن را منهدم می نمودند... بچه ها با تمامی مشکلات پروازی در تمامی عملیاتهای ارتش و سپاه پشتیبانی های لازم را انجام می دادند و در کنار آن حفاظت هوایی و مراقبت از بنادر خلیج فارس را نیز بر عهده داشتند. واقعیت این بود که تصور دشمنان بر این بود که با رفتن اساتید آمریکایی نیروی هوایی ایران دچار مشکل خواهد شد و هیچگونه اقدامی نمی تواند انجام دهد ولی بچه های ما ثابت کردند که می توانند کارهای خارق العاده انجام بدهند،شرایط برای ما در مواردی به جایی می رسید که به دلیل نداشتن امکانات ما هواپیماهای صدمه دیده را تعمیر و دوباره مورد استفاده قرار می دادیم حتی من به عنوان کاندید هواپیماهای تعمیر شده را تست می زدم و جالب اینکه یکبار با یک هواپیمایی که نه دم داشت و نه سر بعد از تعمیر پرئاز کردم و ان را به رده پروازی بر گرداندم.
*یکی از خاطرات تلخ وشیرین فعالیتتان در آن دوران را بیان کنید؟
** خاطره شیرین من حضورم در تمامی عملیاتهایی بود که با پیروزی نیروهای غیور ایرانی همراه بود عملیات فتح المبین که از دزفول ما وارد عمل شدیم و با پیروزی قاطع نیروهای ایران و آزادسازی حدود 2500 کیلومتر مربع از مناطق اشغال شده توسط عراق به پایان رسید،فتح خرمشهد هم جزو عملیاتهایی بود که خاطره شیرینش همیشه به یادماندنی است... تنها خاطره تلخ من اصابت توپ ضد هوایی به هواپیمایم بود که در نهایت توانستم هواپیما را در همدان بنشانم.