در شب 14 ذی الحجه، بنا به درخواست کفار قریش برای دیدن معجزه ای از حضرت محمد (ص)، پیامبر به اذن پروردگار به ماه اشاره کردند و ماه از میان به دو قسمت تقسیم گردید و چون پیامبر انگشت خود را از طرف ماه برگرداند ماه دوباره به هم پیوست و آیه ی: «اقتَرَبَتِ الساعهُ وَانشَقَ القَمَر» (سوره قمر) نازل گردید.
 

نیشابوری می نویسد: در آن میان ابوجهل گفت: «این سحر است! بفرستید از شهرهای دیگر هم بپرسند که آیا آن ها هم دیده اند که ماه دو نیم شده است یا نه؟

با اینکه ابوجهل با چشم خود دیده بود که ماه به دو نیم شده بطوری که کوه حرا را در میان آن دید، باز اسرار بر کار خود نهاد و چون از اهل شهر دیگری پرسیدند آن ها نیز خبر دادند که نیمی از ماه پشت خانه ی کعبه و نیمی بر کوه ابوقبیس افتاده است.
 

بوذرینیز در این باره  می نویسد: با این که این معجزه بنا به درخواست جمعی از سران قریش و مشرکان مانند ابوجهل و ولیدبن مغیره و عاص بن وائل و دیگران انجام گردید و دو نیم شدن ماه را دیدند باز این امر را قبول نکرده و آن را به سحر پیامبر نسبت دادند!
 

البته در اینکه این معجزه در زمان رسول خدا (ص) و در مکه انجام شده اختلافی در روایات و گفتار محدثین نیست، ولی در مورد تاریخ آن اختلافی در روایات و کتاب ها به چشم می خورد. از مرحوم طبرسی در اعلام الوری و راوندی در خرائج نقل شده که گفته اند این ماجرا در سال های اول بعثت اتفاق افتاده ولی مرحوم علامه طباطبایی در تفسیر المیزان در دو جا ذکر کرده که این واقعه در سال پنجم قبل از هجرت اتفاق افتاده و در یک جای آن نقل کرده که این ماجرا در آغاز شب چهاردهم ذی الحجه اتفاق افتاده و تاکید نیز بیشتر بر شب 14 ذی الحجه ی سال نهم بعثت می باشد.