بیانیه دیروز دبیرخانه شورای دفاع جمهوری اسلامی ایران را باید نه به‌عنوان اعلام ورود به میدان جنگ، بلکه به‌مثابه یک پیام حساب‌شده بازدارنده خواند؛ پیامی که در اوج تشدید ادبیات تهدید و مداخله‌جویی برخی بازیگران خارجی؛ خطوط قرمز امنیت، استقلال و تمامیت ارضی کشور را با صراحت تمام ترسیم می‌کند و بیش از هر چیز، مأموریت آن مهار فضای تهدید و مدیریت آرامش روانی جامعه است، نه اعلام آغاز درگیری.
اما مسئله دقیقاً از همین‌ جا شروع می‌شود. دیپلماسی دفاعی در شورای دفاع نباید به صدور بیانیه محدود بماند. واقعیت این است که فعالیت شورا، آنچنان که باید، در جامعه «دیده» نشده است. نه به این معنا که کاری انجام نشده، بلکه به این معنا که اثرگذاری اجتماعی آن محسوس نیست. در میدان جنگ ترکیبی، سکوت و بیانیه‌خوانی پاسخ کامل نیست. اگر اعضای شورای دفاع به این جمع‌بندی رسیده باشند که شرایط، شرایط عادی نیست و تهدیدها جدی است، همین درک را باید به فال نیک گرفت. اما درک خطر، تنها گام نخست است. گام مهم‌تر، ورود فعال و هوشمندانه به میدان افکار عمومی است؛ میدانی که امروز، بخش تعیین‌کننده‌ای از معادلات امنیت ملی را شکل می‌دهد. پس از تأکید رهبر معظم انقلاب در دیدار ۱۳دی مبنی بر ضرورت گفت‌وگوی مسئولان با مردم، انتظار طبیعی این است که دست‌کم چند نفر از اعضای شورای دفاع در جمع نخبگان، استادان دانشگاه و افراد اثرگذار اجتماعی حاضر شوند، صحبت کنند و تحلیل بدهند. بخشی از واقعیت‌ها طبقه‌بندی‌شده نیست و گفتن آن‌ها نه تهدید امنیتی است و نه هزینه‌زا؛ بلکه خود عامل آرامش و اعتماد عمومی است. باید پذیرفت که امروزه جنگ، صرفاً جنگ سخت نیست. جنگ نرم، جنگ شناختی و جنگ ترکیبی، واقعیت انکارناپذیر میدان جدید است؛ همان میدانی که رهبر حکیم انقلاب بارها نسبت به آن هشدار داده‌اند. شورای دفاع اگر این حوزه را جدی نگیرد، ناخواسته بخش مهمی از نبرد را واگذار کرده است. از سوی دیگر، تحلیل وضعیت نشان می‌دهد کشور در آستانه جنگ نظامی قرار ندارد. موضع‌گیری‌های اخیر را باید در چارچوب بازدارندگی و پیشگیری ارزیابی کرد. اینکه ساختار دفاعی کشور اعلام حضور می‌کند، فی‌نفسه اقدام منفی‌ای نیست؛ دست‌کم این پیام را منتقل می‌کند که ایران در برابر تهدید، بی‌پاسخ و منفعل نیست.
اما خلأ اصلی همچنان پابرجاست: دیپلماسی عمومی دفاعی؛ به نظر می‌رسد شورای دفاع یا حتی شورای عالی امنیت ملی، نیازمند یک سازوکار مشخص برای مردمی‌سازی ارتباطات دفاعی است، بخشی که مأموریت آن، تبیین شرایط، مدیریت روایت‌ها و جلوگیری از رهاشدگی افکار عمومی باشد.
نمی‌توان با الگوهای قدیمی حکمرانی و نگاه از بالا به پایین، انتظار اقناع و همراهی داشت. مردم نیاز به توضیح دارند، نیاز به تشریح دارند، نیاز به تفسیر دارند. امنیت پایدار، بدون اقناع اجتماعی امکان تحقق ندارد. دیپلماسی دفاعی اگر به میان مردم نیاید، ناقص می‌ماند و شورای دفاع اگر میدان روایت را جدی نگیرد، بخشی از جنگ امروز را پیشاپیش واگذار کرده است.