هفدهم دی ماه. روزی سرد در ۵۸ سال قبل. سالی که غلامرضا در اتاق ۲۳ هتل آتلانتیک چشم از جهان فرو بست. سال ۱۳۴۶. سالی که در آن غلامرضا تختی نه تلفن همراه داشت و نه صفحه شخصی در شبکه‌های اجتماعی. استوری و لایو نمی‌گذاشت. تیم تولید محتوا نداشت. او حتی امکان روایت کردن کارهایش را هم در روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌ها نداشت. با این حال، دهه‌ها پس از مرگش، او محبوب‌تر و زنده‌تر از هر قهرمان ورزشی در دل مردم خانه دارد. این نتیجه یک واقعیت ساده است: تختی نقش بازی نمی‌کرد و این را مردم خوب فهمیده‌اند و خوب‌تر قضاوت کرده‌اند. حتی حالا که سایه‌های بحث خودکشی غلامرضا بلندتر از قبل شده باز برای مردم او همان پهلوانی است که نام و نشانش را از مدال‌هایش ندارد. او همان است که در آن سال‌ها در سمت درست تاریخ ایستاد و قبل از همه فهمید که انجام مسئولیت اجتماعی توسط ورزشکار، او را عزیز مردم خواهد کرد.
شوربختانه امروز اما بخش قابل‌توجهی از ورزشکاران، پیش از آنکه حتی قهرمان باشند، اینفلوئنسرند. پیش از آنکه مسئولیت اجتماعی را بفهمند، به بازخورد آن فکر می‌کنند. برای ورزشکارانی که امروز محبوبیت و مشهوریت را از دل پاک مردم گرفته‌اند؛کمک، همدلی، حضور کنار آن‌ها و حتی درد مشترک، همه باید قاب و ادیت،کپشن مناسب و مهم‌تر از همه «بازدید» داشته باشند. اگر دیده نشوند، انگار اصلاً اتفاق نیفتاده است.اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که مسیر تختی از بسیاری از ورزشکاران امروز جدا می‌شود. مسئولیت اجتماعی برای تختی رفتار بود، اما برای برخی امروز، پروژه است. پروژه‌ای با خروجی رسانه‌ای، زمان‌بندی‌شده و کاملاً الگوریتم‌دار.
مشکل اما اینجاست که مردم، برخلاف تصور بعضی‌ها، تماشاگران ساده‌لوح نیستند. جامعه فرق کمک واقعی را با نمایش خیریه تشخیص می‌دهد. فرق ایستادن کنار مردم را با «پست شدن کنار مردم» می‌فهمد. محبوبیت الگوریتمی شاید عدد بسازد، اما احترام و ابدیت نمی‌سازد.تختی هرگز از مردم محتوا نساخت. از رنج، فقر و درد، ابزار برندینگ نساخت. به همین دلیل، محبوبیتش مصرف نشد، تاریخ مصرف هم نداشت. مسئله شبکه‌های اجتماعی نیست؛ مسئله این است که وقتی همه‌چیز به دیده‌شدن تقلیل پیدا می‌کند، انسانیت حذف می‌شود. تختی یادآوری می‌کند محبوبیت واقعی، محصول مردم‌داری بی‌صداست. درسی که هر سال، در سالگرد او، دوباره خودش را به رخ زمانه می‌کشد این است: جاودانگی در ایستادن کنار مردم است.