آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در این جلسه، با تبیین حکمت ۱۹۱ نهج‌البلاغه، به ترسیم دقیق حقیقت دنیا، وضعیت بدن انسان و نسبت آن با مرگ پرداختند و بیان داشتند: از منظر امیرالمؤمنین‌(علیه السلام)، انسان در دنیا همواره در معرض آسیب‌ها، مصائب و فرسایش تدریجی است و هیچ روزی از عمر انسان فرا نمی‌رسد مگر آن‌که بخشی از عمر او کاسته می‌شود و قدم به قدم به مرگ نزدیکتر می شویم.

معظم‌له بیان داشتند : در تحلیل سخن امیرالمؤمنین(علیه السلام)، بحث باید در دو فصل سامان یابد: نخست، درباره بدن و لذت‌های بدنی؛ چرا که گروهی از انسان‌ها تمام اهتمام خود را صرف لذت‌های مادی، سودهای بدنی و نشانه‌های ظاهری کرده‌اند. در این بخش باید روشن شود که حقیقت بدن و سرنوشت آن چیست، و فصل دوم، درباره آن حقیقت جاودانه و ابدی که اساس انسان را تشکیل می‌دهد و باید به‌درستی شناخته شود.

ایشان تصریح داشتند: حضرت امیر(علیه السلام) در تبیین وضعیت بدن می‌فرمایند: «إِنَّمَا الْمَرْءُ فِی الدُّنْیَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِیهِ الْمَنَایَا»؛ انسان از منظر بدن، همواره هدف تیرهای مرگ است. بیماری‌های گوناگون، حوادث و فرسایش‌های طبیعی پیوسته متوجه بدن می‌شود و سرانجام همین عوامل، بدن را از پا درمی‌آورند.

حضرت آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی تأکید کردند: بدن انسان هر روز در معرض کاستی است؛ ممکن است کسی در ظاهر، روزبه‌روز پیشرفت کند یا به موفقیتی دست یابد، اما حقیقت آن است که با هر روزی که می‌گذرد، یک روز از عمر او کاسته می‌شود و بدنش یک گام دیگر به فرسودگی و آسیب نزدیک‌تر می‌گردد.

ایشان افزودند: بدن انسان همواره در معرض «مَنایا» و مرگ‌هاست «ونَهْبٌ تُبادِرُهُ المصائب»؛ مصیبت‌ها همچون غارتگرانی‌اند که از هر سو به بدن هجوم می‌آورند. این غارتگری، گاه از ناحیه زمان است، گاه از ناحیه مکان، گاه فردی و گاه اجتماعی؛ اما در همه حالات، هدف آن کاستن از سلامت و توان بدن است تا سرانجام حیات مادی انسان رو به زوال رود.

ایشان تصریح داشتند: هر نعمتی که انسان در دنیا به دست می‌آورد، با فراق نعمتی دیگر همراه است «وَلَا یَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَةً إِلَّا بِفِرَاقِ أُخْرَی»؛ انسان یا مالی را از دست می‌دهد یا بخشی از عمر خویش را صرف می‌کند و این قانون گریزناپذیر حیات مادی است.

حضرت آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی با استناد به فراز نورانی امیرالمؤمنین(علیه السلام) «فَنَحْنُ أَعْوَانُ الْمَنُونِ وَ أَنْفُسُنَا نَصْبُ الْحُتُوفِ»، تبیین کردند: انسان، آگاهانه یا ناآگاهانه، همکار مرگ خویش است؛ زیرا هر نفسی که می‌کشد و هر گامی که برمی‌دارد، او را یک قدم به پایان عمر نزدیک‌تر می‌کند. بدن‌های ما، همواره هدف تیرهای مرگ و آسیب‌ها هستند؛ بیماری، فرسایش، حوادث و گذر زمان، پیکان‌هایی‌اند که پیوسته سلامت بدن را نشانه می‌گیرند.

معظم‌له با طرح این پرسش که «فَمِنْ أَیْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ»، تأکید کردند: اگر هر روز بخشی از عمر انسان کاسته می‌شود، امید به بقای مادی چه معنایی دارد؟ حتی اگر کسی صد سال عمر کند، با گذشت هر روز، بخشی از این سرمایه غیرقابل بازگشت را مصرف کرده است.

ایشان با اشاره به ادامه این حکمت، تصریح داشتند: آنچه انسان در طول عمر خود گرد می‌آورد، خواه مال، خواه موقعیت و خواه دستاوردهای دنیوی، به سرعت پراکنده می‌شود و در نهایت، انسان با دست خالی از دنیا می‌رود؛ میراثی که برای دیگران می‌ماند، حاصل عمر مصرف‌شده اوست، نه بقای حقیقی خودش.

حضرت استاد با تفکیک دقیق میان «بدن» و «روح» اذعان داشتند: آنچه در معرض کاستی، فرسایش و زوال است بدن انسان است، نه روح او؛ زیرا روح، موجودی مجرد و ملکوتی است که با آموختن، تفکر، عبادت و معرفت، دچار غرامت و نقصان نمی‌شود، بلکه همواره بر غنای وجودی آن افزوده می‌گردد.

معظم‌له با اشاره به ظرفیت‌های معنوی ماه مبارک رجب، تأکید کردند: انسان در این ماه می‌تواند بدون پرداخت هیچ هزینه‌ای، غنیمت‌های معنوی فراوانی به دست آورد؛ زیرا رشد روح، تابع زمان و عمر مادی نیست. دعا، قرآن، مناجات و عبادت، ابزارهای گفت‌وگوی مستقیم انسان با خداوند هستند و روح انسان در این مسیر، نه تنها فرسوده نمی‌شود، بلکه قوام و توان بیشتری می‌یابد.

آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در بخش دیگری از سخنان خود، با تبیین جایگاه «خلافت الهی»، تأکید داشتند: کار اصلی نظام امامت و امت، جاهلیت‌زدایی است و این مهم، بدون استقرار حکومت الهی تحقق نمی‌یابد. جهل‌زدایی وظیفه حوزه و دانشگاه و جهالت‌زدایی کار مسجد و حسینیه است، اما ریشه‌کنی جاهلیت و جاهلیت زدایی، مأموریت اساسی ائمه اطهار(علیهم السلام) و نظام امامت و امت است.

ایشان با اشاره به شرایط معاصر و ظلم و بی قانونی هایی که در جهان انجام می شود، تصریح داشتند: بسیاری از ظلم ها و بی قانونی ها و رفتارهای سیاسی و اجتماعی امروز جهان، نه از سنخ جهل، بلکه جلوه‌ای آشکار از جاهلیت است، و تنها با بازگشت به منطق قرآن، عترت و ولایت الهی می‌توان از این وضعیت عبور کرد.

حضرت آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در پایان، با دعا برای حفظ نظام اسلامی تا ظهور صاحب اصلی آن، از ذات اقدس الهی خواستند به برکت اولیای الهی، این کشور و ملت را در پناه عنایات خود محفوظ بدارد و اظهار امیدواری کردند مسئولان هم با عقلانیت و مدیریت کامل مشکلات مردم را حل کنند و با تدبیر، جلوی فساد و اختلاس در جامعه را بگیرند و این سرزمین طیب و طاهر را خوب اداره کنند.