در منظومه اخلاقی اسلام که بر پایه کرامت انسانی بنا شده، امر به معروف و نهی از منکر نیز آداب و ظرایف خاص خود را دارد. امام حسن عسکری (علیه‌السلام) با بیانی موجز و عمیق، این اصل کلیدی را تبیین می‌فرمایند که نصیحت، اگر در خلوت و از سر دلسوزی باشد، همچون هدیه‌ای گران‌بها، شخصیت فرد را زینت می‌بخشد. اما همین کلام خیرخواهانه اگر در ملأ عام بیان شود، به سلاحی برای تخریب، تحقیر و لکه‌دار کردن آبروی برادر دینی تبدیل شده و اثر معکوس خواهد داشت.

امام حسن عسکری علیه السلام فرمود:

مَن وَعَظَ أخاهُ سِرّا فَقَد زانَهُ، و مَن وَعَظَهُ عَلانِیَةً فَقَد شانَهُ .

هر که برادر خود را پنهانی اندرز دهد، او را آراسته است و هر که در برابر دیگران موعظه‌اش کند، او را لکّه دار کرده است.

تحف العقول : ص٤٨٩