استاد شهید مطهری در یکی از آثار خود به موضوع «تقرب به خداوند» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

موجودات، به خصوص انسان، به حکم‌ «انّا لِلّهِ وَ انّا الَیهِ راجِعونَ» به سوی خداوند بازگشت می‌کنند.

انسان به حکم مرتبه وجودی خود، این بازگشت را باید به صورت طاعت و عمل اختیاری و انجام وظیفه و به صورت انتخاب و اختیار انجام دهد.

انسان با پیمودن طریق طاعت پروردگار واقعاً مراتب و درجات قرب پروردگار را طی می‌کند؛ یعنی از مرحله حیوانی تا مرحله فوق ملک را می‌پیماید.

این صعود و تعالی یک امر تشریفاتی و اداری نیست، قراردادی و اعتباری نیست.

از قبیل بالا رفتن از عضویت ساده یک اداره تا مقام وزارت، و یا از عضویت ساده یک حزب تا رهبری آن حزب نیست.

بلکه بالا رفتن بر نردبان وجود است.

شدّت و قوّت و کمال یافتن وجود است که مساوی است با زیادت و استکمال در علم و قدرت و حیات و اراده و مشیت و ازدیاد دایره نفوذ و تصرّف.

تقرّب به خداوند یعنی واقعاً مراتب و مراحل هستی را طی کردن و به کانون لایتناهی هستی نزدیک شدن.

منبع: استاد مطهری، ولاءها و ولایت‌ها، ص۹۱