محمد حسام رفیعی، عضو هیئت علمی موسسه عالی آموزشی پژوهشی طب انتقال خون این ناجیان کوچک را چنین معرفی می کند: پلاکت‌ها، اجزای کوچکی در خون هستند که وظیفه اصلی آنها ایجاد لخته و بند آوردن خونریزی است. تصور کنید یک برش کوچک روی دستتان ایجاد شود؛ این پلاکت‌ها هستند که به سرعت به محل آسیب می‌چسبند و مانند یک پانسمان طبیعی، باعث توقف خونریزی می‌شوند.

عضو هیئت علمی موسسه در این باره توضیح می دهد: دریافت پلاکت سالم از اهداکنندگان داوطلب، برای بیمارانی که پلاکت کافی در بدن خود نمی‌سازند یا پلاکت‌هایشان عملکرد درستی ندارد و همواره نیاز به این فراورده دارند حیاتی است.

وی بیماران تحت شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی (مانند بیماران سرطانی) و بیماران مبتلا به لوسمی (سرطان خون) را از جمله این بیماران دانست و افزود: افراد دارای بیماری‌های خونی مثل آپلاستیک ؛ بیمارانی که جراحی‌های بزرگ (مانند جراحی قلب یا پیوند عضو) انجام می‌دهند و مصدومان تصادفات با خونریزی‌های شدید در دسته نیازمندان به پلاکت قرار می گیرند.

این عضو هیئت علمی توضیح می دهد: وابستگی حیاتی این بیماران به پلاکت از یک سو و عمر ۳ تا ۵ روزه پلاکت از سوی دیگر، تهیه مستمر این هدیه نجات بخش را ضروری می سازد.

اهدای پلاکت هم به صورت منفرد( تک دهنده) و از طریق دستگاه فرزیس امکان پذیر است و هم از خون کامل(پلاکت رندوم) که پس از مراحل فراورده گیری جدا و به مصرف بیماران می رسد. اما آنچه از همه مهمتر است استمرار در اهدای این ماده حیاتی است زیرا عمر کم این فراورده نگهداری آن را غیر ممکن می سازد.

رفیعی تاکید می کند: اهدا کنندگان در صورتی که می خواهند تنها پلاکت خود را هدیه کنند، می توانند هنگام مراجعه به مراکز اهدای خون اعلام کنند تا برای اهدای این ماده نجات بخش راهنمایی شوند.