۲۲ بهمن ۱۴۰۴، بار دیگر با این حقیقت به صحنه آمد که استقلال‌طلبی انقلاب اسلامی نه یک شعار مناسبتی، بلکه راهبردی زنده و پویاست؛ راهبردی که امروز خود را در «مذاکرات باعزت» نشان می‌دهد. انقلابی که از ابتدا با نفی سلطه شکل گرفت، حالا در میانه پیچیده‌ترین معادلات دیپلماتیک، همان پیام روشن ایستادگی را مخابره می‌کند.
استقلال راهبردی، یک شعار مقطعی یا محصول چند دهه اخیر نیست؛ ریشه در تاریخ تمدنی ملتی دارد که دارای بیش از ۷ هزار سال پیشینه هویتی است. در این سرزمین، استقلال همواره بخشی از زیست طبیعی مردم بوده؛ چه در علم، چه در هنر و چه در سیاست. و هر جا مخدوش شده، نه از ذات مردم، بلکه از ضعف دولت‌ها، وابستگی حاکمان و قطع پیوند حاکمیت با مردم بوده است. تجربه تلخ نفوذ و دخالت بیگانگان ـ از پرتغالی‌ها در گذشته دور تا انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها در دوران معاصر ـ همواره با مخالفت طبیعی ملت ایران مواجه شده است.
تاریخ به‌روشنی نشان می‌دهد هر زمان رهبری مستقل و متکی به مردم شکل گرفته، استقلال ملی نیز بازتولید شده است. بخش مهمی از دلیل برجسته شدن این مفهوم در جمهوری اسلامی، ریشه‌ای عمیق در فرهنگ و دین دارد. بر اساس آموزه‌های اسلامی، ما حق نداریم زیر سلطه استکبار و دنیای کفر قرار بگیریم؛ همین باور، آگاهانه و گاه ناخودآگاه، با عشق به وطن و غیرت ملی پیوند خورده و حاصلش فداکاری برای حفظ استقلال بوده است. جغرافیای ایران نیز یک مزیت کم‌نظیر است؛ موقعیتی ممتاز که همواره طمع قدرت‌های سلطه‌گر را برانگیخته است. اما ایستادگی امروز در برابر استکبار جهانی، حاصل همین پیوند سه‌گانه است: تمدن ایرانی، دین اسلام و مردم‌محوری نظام. اگر امروز می‌توانیم با صدای بلند حرف بزنیم، بخش مهمی از آن به همین پشتوانه مردمی بازمی‌گردد؛ پشتوانه‌ای که گاه نسل جدید قدر آن را آنچنان که باید نمی‌داند.
با این اوصاف راهپیمایی ۲۲بهمن، تنها یک مراسم نیست؛ نمایش قدرت نرم ایرانیان است. همان ‌طور که رهبر معظم انقلاب بارها تأکید کرده‌اند، حضور مردم خود لشکری است که بسیاری از تهدیدها و توطئه‌ها را در نطفه خنثی می‌کند. قدرت فقط در موشک و تجهیزات نیست؛ موشک وقتی با ایمان مردم پیوند می‌خورد، قدرت بازدارنده واقعی می‌شود. این همه، برکات پیوند ظرفیت‌های تمدنی ایران با تفکر شیعی و اسلام ناب است؛ سرمایه‌های نرم‌افزاری‌ای که چون از کودکی با آن زیسته‌ایم، گاه ارزش واقعی‌اش را درک نمی‌کنیم. شاید اگر از بیرون به ایران نگاه کنیم، تازه بفهمیم چه گنجی در اختیار داریم. انتقال این سرمایه‌ها به نسل جدید، به‌ویژه از مسیر آموزش‌ و پرورش، یک ضرورت راهبردی است.