سپهبد «شاپور آذربرزین» معاون عملیاتی و جانشین فرماندهی نیروی هوایی در دوره پهلوی، در خاطراتش می‌گوید: «مرحله سوم [فعالیت مستشاران نظامی آمریکایی در ایران]، دوران جدیدی بود که نزدیک به انقلاب بود، یعنی از ۱۳۴۲ تا انقلاب... تمام این‌ها عوض شدند، یعنی مستشار دیگر به صورت مستشار نبود... چندین‌بار گفته بودیم که آقا دیگر مستشار نمی‌خواهیم. این‌ها افسران اطلاعاتی می‌آوردند... افرادی مثل سیکورد (رئیس هیئت مستشاری آمریکا) در داد و ستد خیلی وقیحانه عمل می‌کردند... اگر نمونه‌ای از کارهای این‌ها را بگویم تعجب می‌کنید. این کارها به گوش شاه مملکت هم می‌رسید، ولی کوچک‌ترین عکس‌العملی نشان نمی‌داد... سیکورد، قرارداد موشک هاگ را آورد دفتر من... گفت این قرارداد باید امضا بشود. گفت اگر امضا نشود، ۵۰درصد می‌آید روی قیمت... گفتم ۱۰۰درصد هم برود روی قیمت، مادامی که مطالعه نشود، امضایش نمی‌کنیم. نه من امضا می‌کنم و نه هیچ کس دیگر. گفت اگر امضا نمی‌کنی، من بروم آن اتاق امضا بگیرم. من هم خیلی با خشونت بلند شدم، در را باز کردم و [به سیکورد] گفتم برو بیرون، حتی هلش هم دادم، پرتش کردم از اتاقم بیرون... بعد رفتند و به ربیعی (فرمانده وقت نیروی هوایی) گفتند و ربیعی رفت به شاه شکایت کرد... شاه گفت که جریان لگد زدن به رئیس مستشاری چی بوده؟ گفتم لگد نبود، ولی خب توهین کرد من هم از اتاق بیرونش کردم. گفت: چه جوری بیرونش کردی؟ گفتم: هلش دادم! بعد (گزارش) بررسی‌ها در مورد قرارداد پیشنهادی را گذاشتم جلو شاه و گفتم کارش این بوده، این‌ها مفاد قرارداد اولیه را برداشته‌اند در یکی دیگر گذاشته‌اند و این آمده ۲۵ میلیون دلار بگیرد و برود.
شاه به من گفت: برو به سالیوان[سفیر آمریکا در تهران] بگو این چه مسخره بازی است؟ این جمله آشنایی بود برای من، تا به او چیزی می‌گفتیم، می‌گفت: برو به سالیوان بگو، یعنی دیگر ولش کن! چون می‌دانست من نمی‌روم با سالیوان حرف بزنم. این را درست کرده‌بود تا بگذارد ما امضا کنیم و ۲۵ میلیون دلار بی‌خودی بگیرند».