محققان دانشگاه ریورساید موفق به توسعه یک ژل اکسیژنرسان شدهاند که میتواند زخمهای مزمن دیابتی را بهبود بخشد و خطر نیاز به قطع عضو را کاهش دهد. این پیشرفت میتواند نقطه عطفی در مدیریت عوارض ناشی از قند خون بالا و زخمهای دیر ترمیم شود.
زخمهای مزمنی که کاملا بهبود نمییابند، در بیماران دیابتی شایع هستند و به دلیل کمبود اکسیژن در بافتهای عمیق زخم، درمان آنها بسیار دشوار است. در موارد شدید، این زخمها میتوانند منجر به عفونت و آسیب گسترده به بافت عضو شده و حتی قطع عضو را ضروری کنند.
این ژل اکسیژنرسان، با ترکیبی سازگار با بافت بدن و استفاده از سیستم آزادسازی مداوم اکسیژن، قادر است اکسیژن را به نواحی عمیق زخمها برساند؛ نواحیای که معمولاً به جریان خون یا هوا دسترسی ندارند. این فرآیند التهاب طولانی را کاهش داده و روند ترمیم بافت را سرعت میبخشد. نتایج اولیه آزمایشهای پیشبالینی روی مدلهای حیوانی نشان میدهد که زخمهایی که با این ژل پوشیده شدهاند در حدود ۲۳ روز بهبود یافتهاند.
محققان تأکید میکنند که کمبود اکسیژن یکی از عوامل اصلی تاخیر در ترمیم زخمهای مزمن و قطع عضو است. با انجام آزمایشهای بالینی روی انسان، انتظار میرود این ژل تحولی بزرگ در بهبود کیفیت زندگی بیماران دیابتی ایجاد کند.
نظر شما