انتشار جزئیات دقیق موشک‌های ایرانی از سوی فاکس‌نیوز، صرفاً یک خبر رسانه‌ای نبود؛ بلکه نشانه‌ای آشکار از وزن بازدارندگی جمهوری اسلامی در معادلات امنیتی منطقه است. وقتی رسانه‌ای نزدیک به ساختار قدرت در آمریکا ناگزیر می‌شود توان موشکی جمهوری اسلامی ایران را با عدد و رقم روایت کند، معنایش آن است که این قدرت دیگر قابل انکار نیست.
این بازتاب رسانه‌ای، بیش از آنکه تبلیغی باشد، اعترافی است به واقعیتی میدانی؛ واقعیتی که می‌گوید کوچک‌ترین خطای محاسباتی دشمن می‌تواند با پاسخی قاطع و پشیمان‌کننده مواجه شود. حساسیتی که امروز در رسانه‌های غربی نسبت به توان دفاعی ایران دیده می‌شود، ریشه در همین بازدارندگی فعال دارد؛ بازدارندگی‌ای که نه در شعار، بلکه در میدان آزموده شده است. مسئله توان دفاعی و موشکی برای جمهوری اسلامی ایران یک موضوع تاکتیکی یا قابل چانه‌زنی نیست؛ این مؤلفه، «خط قرمز راهبردی» نظام در معادلات امنیت ملی است. در جهانی که بیش از هر زمان دیگری نشانه‌های فقدان ضمانت‌های واقعی و حاکمیت نوعی قانون جنگل در روابط بین‌الملل دیده می‌شود، کشوری که نتواند از خود دفاع کند، عملاً خود را در معرض حذف تاریخی قرار داده است. این یک گزاره احساسی نیست؛ یک قاعده تاریخی است. ملت‌هایی که فاقد قدرت دفاعی بوده‌اند، در بزنگاه تهدیدها از صحنه خارج شده‌اند.
بر همین مبنا، توسعه موشک‌های بالستیک و هایپرسونیک، با وجود فشارهای خارجی و تحریم‌های گسترده، در چارچوب یک راهبرد دفاعی محض تعریف می‌شود. وقتی مقامات ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی بارها زبان تهدید نظامی را علیه ایران به کار می‌گیرند و حتی دونالد ترامپ به صراحت از گزینه حمله سخن می‌گوید، طبیعی است که تهران سطح بازدارندگی خود را ارتقا دهد. رونمایی از موشک «خرمشهر۴» دقیقاً در همین چارچوب معنا پیدا می‌کند؛ پیامی بازدارنده برای جلوگیری از هر گونه خطای محاسباتی.
موشک‌های نقطه‌زن و سامانه‌های پیشرفته دفاعی، معادلات میدانی هر درگیری احتمالی را تغییر داده و هزینه هر ماجراجویی را به شکل تصاعدی افزایش می‌دهند. به همین دلیل، توان موشکی نه ابزار جنگ‌افروزی، بلکه تضمین‌کننده صلح از موضع اقتدار است؛ همچنان که همین بازدارندگی، تاکنون مانع آتش‌افروزی آمریکا شده است.
البته درباره احتمال حمله نظامی آمریکا، آنچه در فضای رسانه‌ای مطرح می‌شود، بیش از آنکه نشانه تصمیم قطعی باشد، بخشی از بازی فشار و چانه‌زنی سیاسی است. شواهد موجود نشان می‌دهد گزینه نظامی در شرایط فعلی در دستور کار جدی واشنگتن قرار ندارد. هشدار برخی ژنرال‌های پنتاگون درباره پیامدهای جنگ، تماس‌های رهبران منطقه‌ای درباره خطر گسترش بحران و همچنین انسجام داخلی ایران، همگی مؤید این واقعیت است که هزینه درگیری مستقیم بسیار سنگین خواهد بود.
در همین چارچوب، مذاکرات اخیر در ژنو و خروجی قابل قبول دور دوم گفت‌وگوها نشان داد مسیر سیاسی فعلاً بر گزینه نظامی غلبه یافته است. تیم مذاکره‌کننده ایرانی با پشتوانه اقتدار ملی و اتکا به توان نیروهای مسلح، در مذاکرات حاضر می‌شود و همین بازدارندگی سبب شده طرف آمریکایی از برخی مواضع پیشین خود در قبال توان دفاعی و موشکی ایران عقب‌نشینی کرده و تمرکز را صرفاً بر موضوع هسته‌ای بگذارد.
جمع‌بندی آنکه توان موشکی ایران نه مانع توافق، بلکه تضمین‌کننده توافقی متوازن است. کشوری که قدرت دفاع از خود را دارد، با آرامش و اعتماد به‌ نفس بیشتری پای میز مذاکره می‌نشیند و این همان نقطه‌ای است که بازدارندگی، به پشتوانه دیپلماسی تبدیل می‌شود.