کافی است یک کلمه یا جمله با رگه‌هایی از حقیقت از دهانت خارج شود تا فحاشان دوره‌گرد اجاره‌ای و ساعتی، همان‌ها که به‌درستی به «زامبی‌های مجازی» معروف شده‌اند، کلیک‌به‌مزدهای اسرائیل یا حتی کارگر-کامنت‌نویس‌های مفت و مجانی شست‌وشوی مغزی داده‌شده، قطاری از الفاظ رکیک و احتمالاً شایسته خود را نثارت کنند و این واقعیت نه صرفاً متوجه کنشگران مستقل و آزاده در این مجاز بی‌در و پیکر، که حتی نصیب به اصطلاح خودی‌ها و سابقونِ سازِمخالف‌به‌دست هم می‌شود!
چه آن بازیکن فوتبال که همواره فرای توان ادراک اجتماعی خود، برای منافع و امنیت ملی هزینه‌سازی کرده و حالا صرفاً به‌خاطر پذیرش نشستن یک روزه روی نیمکت تیم آبی، از مقام اسطوره به درجات دون انسانی پرت می‌شود و چه آن بازیگر و مجری که تنها با اعلام ناگزیر بودن از بازگشت به زندگی عادی، دوباره فرستاده به قول آن‌ها رژیم خطاب می‌شود و بار سنگین تحمل فحاشی‌ها را متوجه خانواده خود می‌بیند.
رویه یکسان است و روش، تکراری. تا اطلاع ثانوی، کسی حق زندگی ندارد! فرقی هم ندارد که نامت وریا باشد، گلشیفته یا رشیدپور. مهم نیست چقدر تا به حال با اقدام و اظهار و زیست خود، به گسترش و جان گرفتن همین جماعت فحاش و بی‌ادب کمک کرده باشی؛ کافی است یک جا و یک بار، آنی که آنان می‌خواهند، نشود و نباشی؛ نتیجه آن چیزی است که نامبردگان این متن با آن مواجه شدند.
اگر چه این واقعیت در حالت ‌ایده‌آل می‌تواند به بازنگری این مقصر-قربانیان، در راه و رسم پیش‌گرفته شود اما همان حجم باورنکردنی از فشار، فحاشی و تهدید، احتمالاً به این راحتی‌ها به شجاعت این کنش انسانی ختم نخواهد شد.
شاید بهتر باشد آن گروه از قربانیانِ لشکر زامبی‌های رسانه‌ای و مجازی، اعم از کسب‌وکارها، سلبریتی‌ها، اینفلوئنسرها و... در خلوت خود به این موضوع بپردازند که چه شد و چگونه شد که با این اوباش در یک سو ‌ایستادند!
طرف مقابل، اشتباهات خود را باید بداند و معترف باشد و جبران کند، اما آن‌ها باید از خود بپرسند چگونه از رهیافت مبارزه برای آزادی، به زیر پرچم این دیکتاتوری سیاه و این خفقان‌ کشنده رسیده‌اند.