الان که این نوشته را تایپ می‌کنم تا زمانی که مخاطب آن را می‌خواند ممکن است جنگ در وضعیتی متفاوت باشد، اما نخستین واکنش به جنگی که از دیروز ۹ اسفند آغاز شد می‌تواند بازخوانی جنگ ۱۲روزه باشد. در حقیقت جنگ ۱۲روزه با غافلگیری (حداقل در نوع عملیات دشمن) و شهادت جمعی از فرماندهان نظامی و دانشمندان همراه بود، اما تا زمان حاضر قطعاً حمله دشمن از جهت تلاش برای حذف مقامات ارشد ناکام بوده و از جهت ترور فرماندهان نظامی در سطح جنگ ۱۲روزه نبوده، از این رو ضربه‌ای که فعلاً به جمهوری اسلامی ایران وارد شده، کمتر از جنگ ۱۲ روزه بوده است، اما در مقابل پاسخ نظامی ما برخلاف جنگ ۱۲روزه و وقفه چندساعته در پاسخ‌گویی، بدون وقفه پس از حمله دشمن شروع شده است و مهم‌ترین تهدید ما که از زبان رهبر معظم انقلاب در قالب عبارت «جنگ منطقه‌ای» عنوان شده بود، ظهور و بروز عینی یافته و مراکز نظامی آمریکا در قطر، امارات، بحرین و کویت هدف موشکباران ما قرار گرفته است.
روشن است که به ویژه در فاز نظامی، جمهوری اسلامی ایران از تجربه جنگ ۱۲روزه درس گرفته است و ضمن احتیاط‌های لازم در حفاظت از شخصیت‌های کلیدی، به سرعت وارد فاز پاسخ‌گویی و عمل به تهدیدهای قبلی شده است. از این جهت با وجود ورود مستقیم آمریکا به جنگ از ابتدای عملیات نظامی، شدت و نوع پاسخ جمهوری اسلامی ایران را باید فراتر و مؤثرتر از جنگ ۱۲روزه تلقی کرد. اینکه دشمن، جمهوری اسلامی را در پاسخ به تجاوز، مصمم و قاطع ببیند می‌تواند سرنوشتی حتی متفاوت‌تر از جنگ ۱۲روزه را رقم بزند. به این ترتیب که اگر جنگ ۱۲روزه انتهای خرداد و ابتدای تیر ماه امسال با ناتوانی رژیم صهیونیستی از پدافند موشک‌های رعدآسای نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، به آتش‌بس منجر شد، این جنگ با ناتوانی در ترورهای اولیه و ناتوانی در از کار افتادن فرماندهی نظامی و توان عملیاتی جمهوری اسلامی ایران از همین ابتدای جنگ می‌تواند سرنوشت تلخ‌تری برای رژیم صهیونیستی و پایگاه‌ها و ناوگان ایالات متحده در منطقه داشته باشد.
همه این موارد البته نباید نافی اقدام‌های مخرب و هزینه‌زای دشمن باشد، اما می‌تواند این پیام روشن و قوت قلب را به ملت بدهد که ایران در برابر این تهاجم حتی اگر زخمی شود اما استوار می‌ماند و دشمن را مجدد از تهاجم نظامی پشیمان خواهد کرد.