در بزرگی مصیبت و سختی شرایط برای عموم مردم ایران و ملت مسلمان در سراسر جهان شکی نیست، اما در باورهای ما مسلمانان برای هنگامه‌ بلا و مصیبت نسخه‌هایی برای اقدام سنجیده و تشخیص کار مناسب وجود دارد. توصیه‌هایی که نه تنها به آلام روحی و درد فقدان خوبان روزگار مرهم‌اند بلکه با راه توسل و توکل پشت و پناه ما می‌شوند. خداوند متعال در آیات بسیاری به حفظ و امان الهی رهنمود کرده است. در این هنگام توصیه به یاری گرفتن و استعانت از نیروی قادر متعال و تحت لوای صاحب‌الزمان(عج) بودن کارآمد و مناسب است. در ادامه مروری داریم بر باورهای دینی که مقصود تمامی آن‌ها اتکا به خداوند به عنوان تنها قدرت مطلق و همیشه جاوید عالم است.

در سیطره رحمت الهی

جوامع در طول حیات خود با آلام و مصائب گوناگونی روبه‌رو می‌شوند. در باورهای دینی به عناصر تقویت‌کننده برای استقامت و تداوم حیات جامعه الهی اشاره شده است. خود را در سایه رحمت الهی احساس کردن در هر شرایطی منجر به تقویت باورهای دینی می‌شود، به همین خاطر است که امام علی(ع) میفرمایند: «تعجب میکنم از کسی که از رحمت خدا ناامید است در حالی که راه نجات و رستگاری دارد و آن، استغفار و طلب آمرزش است» (تصنیف غررالحکم، ص ۱۹۵، ح ۳۸۴۹). در متون دینی توکل و اتکا به رحمت الهی جایگاه مهمی در زندگی ما دارد.
تلاشی خستگی‌ناپذیر با تکیه بر خداوند
در متون دینی ما با توجه به تاریخ پرفراز و نشیب تاریخ اسلام و مواجهه‌های پیامبر اکرم(ص) و پس از آن ائمه اطهار(ع) و مجاهدان و مبارزان در راه خدا راه حل‌هایی برای مواجهه با دشمن بدون خستگی ارائه شده است. یکی از روش‌های قرآن برای تقویت روحیه و پایداری مجاهدان، تکیه بر خداوند است: «در راه خدا پیکار کن! تنها مسئول وظیفه خود هستی! و مؤمنان را (بر این کار) تشویق کن! امید است خداوند از قدرت کافران جلوگیری کند (حتی اگر تنها خودت به میدان بروی) و خداوند قدرتش بیشتر و مجازاتش دردناک‌تر است‌» (سوره نساء، آیه۸۴). صبر یکی دیگر از دستاوردهای توکل به خداست که در آیات از آن سخن گفته شده است.

باور به یاری خداوند

اگر بدانیم هر حرکت و امری که از ما سر می‌زند حرکتی به سوی باور به مدد الهی است؛ آن‌گاه در مسیر خود با قدم‌های مطمئن‌تر گام برخواهیم داشت. خداوند متعال خطاب به حضرت محمد(ص) می‌فرماید: «و هنگامی که بندگان من از تو درباره من سؤال کنند (بگو:) من نزدیکم! دعای دعاکننده را به هنگامی که مرا می‌خواند، پاسخ می‌گویم! پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان بیاورند تا راه یابند (و به مقصد برسند)». همان‌طور که مشاهده می‌کنید در این آیه کوتاه، خداوند متعال هفت مرتبه به ذات پاک خود اشاره و از این راه، نهایت پیوستگی، قرب، ارتباط و محبت خود را نسبت به بندگانش مجسم کرده است. (مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۶۳۸)