مرحوم علامه مصباح یزدی در یکی از دروس اخلاق خود متذکر شدند که در شرایط ابتلا به بلا و امتحانات سخت حتما به امام زمان ارواحنا فدا توسل کنید و مطمئن باشید که خدای متعال ما را رها نمی‌کند.

خدای متعال نشان می‌دهد که اگر نمی‌توانی عمل کنی و یا نمی‌فهمی و درمانده‌ای؟

یک سری افرادی را من معرفی می‌کنم برایت که بروی و از آنها گدایی کنی. خدای متعال اینجاست که اهل بیت علیهم السلام را معرفی می‌کند و می‌فرماید که به این بزرگوران توسل کن.

اگر جوابت را ندادند، آنوقت گله کن. کی دنبال آنها رفتید؟

فرض کنید که در بیابانی قفری که یک جرعه آب هم در آنجا پیدا نمی‌شود؛ زاد و توشه شما هم از بین رفته. فرض کنید که اینطور باشد.

در برخی روایات است که وقتی که در این حالت کاملا مأیوس می‌شود و می‌افتد و آماده مرگ می‌شود. یک وقت می‌بیند که زاد و توشه اش کنارش است، تصور کنید که چقدر در این حالت خوشحال می‌شود.

همان‌جا اگر بگویید «یا صاحب الزمان ادرکنی» می‌شنود. چطور می‌شنود؟ نمی‌دانیم؛ این همان راهی است که خدای متعال برای ما معرفی کرده است.

کی بوده که ما توسل به امام زمان اواحنا فدا داشته باشیم و جواب نشنیده باشیم؟

اما توسل صادقانه نه توسل تعارفی.

توسل صادقانه یعنی کاملا باور داشته باشی که من هیچ کاره‌ام؛ اگر شما کنار من نباشید زیر صفر هستم. باید توسل صادقانه باشد.

خدای متعال امام زمان ارواحنا فدا را به ما داده و به ما گفته که گدایی کنید؛ اما خدا باز هم ما را رها نمی‌کند.