سامانه‌های پدافندی اسرائیل—از جمله سامانه ختس یا «پیکان» (Arrow) و «فلاخن داوود» (David’s Sling)—برای مقابله با موشک‌ها نیازمند شبکه‌ای از رادارهای برد بلند هستند که بتوانند اهداف را در فاصله‌های بسیار دور، حتی خارج از جو، شناسایی کنند.

هنگامی که رادارهای برد بلند که قادرند اهداف را در فاصله‌های چند هزار کیلومتری کشف کنند آسیب ببینند، کارایی این سامانه‌ها نیز به طور طبیعی مختل می‌شود و میزان موفقیت آن‌ها به شکل محسوسی کاهش می‌یابد.

در چنین شرایطی آنچه باقی می‌ماند سامانه «گنبد آهنین» است؛ سامانه‌ای که اساساً برای مقابله با موشک‌های کوتاه‌برد و راکت‌ها طراحی شده و برای رهگیری موشک‌های بالستیک کارایی محدودی دارد. به همین دلیل نیز مشاهده می‌شود که برای رهگیری یک موشک بالستیک ایرانی، گاهی تعداد زیادی موشک رهگیر شلیک می‌شود، در حالی که بسیاری از آن‌ها نیز به هدف نمی‌رسند.