حدود یک هفته از شروع جنگ می گذرد و تفسیر هر قشری از این واقعه، متفاوت است. اما آنچه حائز اهمیت است، عملکرد ماست. جنگ، خشن است و جنایت پذیر، اما گاهی با تدابیر و خلاقیت هایی می شود بُعد تلخ آن را به خصوص برای اقشار آسیب پذیر، کمی ملایم تر کرد. ملت ایران، باتجربه هشت سال دفاع مقدس و همچنین روزهای سخت دیگری که گذرانده است،به مدد الهی از پس این جنگ نیز برمی آید. یکی از کارهای موثری که به نظر می رسد تاب آوری جامعه به خصوص زنان ومادران را بالا می برد، مطالعه روایت های زنانه از هشت سال دفاع مقدس می باشد. مادران و همسران شهدا، در خلال روایت هایشان از آن روزهای سخت، صبر و امیدی فزاینده را به مخاطب، منتقل می نمایند. این بررسی های تاریخی همچنین، باعث از بین بردن حس رکود و رخوت می شود، چرا که بسیاری از آن بانوان نمونه، با وجود چند فرزند کوچک و عدم حضور همسر، کنش های اجتماعی مفیدی را در منازل خود داشتند.
از طرفی، مطالعه این یادداشتها، برای قشر جوان و نوجوان امروز نیز، از اهمیت ویژه ای برخوردار است، چرا که جنگ هشت ساله میان ایران و عراق را جوانان و نوجوانان این مملکت به دست گرفته بودند و با انتقال این تجارب، به خصوص در این ایام حساس، غرور ملی و حس حماسی و مفید بودن فردی را به ارمغان می آورد. رهبر شهیدمان، بر این موضوع تاکید بسیاری داشتند:
« اینکه جوانها تاریخ خودشان را، گذشته‌ی خودشان را و در واقع شناسنامه‌ی انقلابی خودشان را بدانند، خیلی مهم است. این را باید سعی کنید که حتّی‌المقدور انجام بدهید. این هم البتّه احتیاج دارد به کار؛ یعنی کار ساده‌ای نیست. مشکل‌تر از کتاب نوشتن، رساندن کتاب به چشم و ذهن مخاطب است؛ این خیلی مهم است. این هنر لازم دارد، دقّت لازم دارد، ظرافتهایی دارد که بایستی بتوانید اینها را وارد ذهن اینها بکنید.»
پیشنهاد می شود از جانب متولیان فرهنگی، مربیان و نهادهای آموزشی با همکاری نخبگان و نویسندگان برای قشر جوان و نوجوان، پروژه های خلاقانه و جذاب طراحی کنند:
تهیه پادکست و عکس نوشته از روایت های دفاع مقدس؛ تولید عکس نوشته از یادداشت های مادران و همسران شهدا و ...
زیرا یکی از راههای موفق آموزش، همین تزریق غیر مستقیم خوراک فکری مناسب به ذهن مخاطب است که در این عصر رسانه، به نظر کار سختی نمی آید.
و من الله التوفیق