دیدارهای دختران ملی‌پوش فوتبال در مسابقات جام ملت‌های آسیا به ایستگاه پایانی خودش رسید و ملی‌پوشان پس از شکست سخت از کره جنوبی با نتیجه ۳ بر صفر و استرالیا با نتیجه ۴ بر صفر، بازی مقابل فیلیپین را نیز با نتیجه ۲ بر صفر واگذار کردند و راهی میهنی که این روزها عزادار و داغدار از دست دادن رهبر و هم‌وطنانشان است، شدند.

بانوان جنگجوی سرزمینمان از کمترین امکانات برای حضور در این تورنمنت بی بهره بودند اما همچنان تلاش کردند روحیه و انگیزه خود را در سطح بالا نگه دارند؛ باید قبول کرد که شنیدن خبر هجوم متجاوز به وطن هر انسان باانگیزه‌ای را بی‌انگیزه و هر روحیه دلاوری و جنگاوری را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد و در نهایت تلاش‌های مستمر و تدریجی یک تیم را در آستانه فروپاشی قرار می‌دهد.

منصفانه اگر بنگریم تیم ملی فوتبال بانوان ایران در دومین سال حضور خود در این مسابقات، در عین محرومیت از امکاناتی که هر تیمی برای حضور در این تورنمنت بین‌المللی به آن نیاز دارد مثل نبود دستیار خارجی و داخلی و حتی بدون برگزاری بازی‌های تدارکاتی مقابل تیم‌هایی چون کره جنوبی و استرالیا به عنوان تیم‌های تراز اول جهان خوب ایستادگی کرد و در واقع به شاگردان مرضیه جعفری بابت این تلاش و پشتکار باید آفرین گفت؛ اما منصفانه‌تر اگر قضاوت کنیم انتظار معجزه از چنین تیمی با چنین شرایطی که حالا خبر حمله به خاک کشورش هم در حین ورود به مسابقات بر سرش آوار شده را نمی‌توان داشت؛ دغدغه وطن و دوری از آن، آستانه تحمل بازیکنان را به شدت پایین می‌آورد؛ چراکه قصه جنگ متفاوت است و شرایط روحی تیم جنگ‌زده متفاوت‌تر.

در این میان اما سلام نظامی این شیردختران قبل از آغاز بازی با استرالیا و فیلیپین، خود گواه دل‌های غم‌زده و داغدارشان در رثای وطن بود؛ سلامی که تحت فشار زیاد تماشاگران حاضر در استادیوم انجام شد و حواشی خودش را هم به دنبال داشت؛ از طرفی این حرکت بزرگترین دستاورد تیم ملی برای ایران و ایرانیان به حساب می‌آمد؛ ایرانی که اکنون حالش خوب نیست و به نقش‌آفرینی و حماسه‌آفرینی فرزندانش در آوردگاه‌های بین‌المللی این چنین بزرگ برای به ارمغان آوردن صلح و آرامش بسیار نیاز دارد.