در سیره و رفتار عملی امام رضا (ع) توجه به شیعیان و یاران ، از برجستگی خاصی برخوردار است و به فرموده خود آن حضرت برای مردم دعا و طلب آمرزش می کنند. در همین زمینه یکی از همراهان امام رضا علیه السلام به نام موسى بن سیار نقل می کند:
در خدمت حضرت رضا علیه السّلام بودم که وارد کوچه‏هاى طوس شدیم. سر و صدایى شنیدم و به دنبال آن صدا حرکت کردیم. دیدیم جنازه‏اى است (مردم آماده تشییع اویند). همین که چشممان به جنازه افتاد دیدم حضرت رضا علیه السّلام پا از رکاب خارج نمود و پیاده شد و رفت به طرف آن جنازه. آن را بلند کرد و به خود چسباند و بعد به من فرمود: موسى بن سیار! هر کس در تشییع جنازه یکى از دوستان ما شرکت کند چنان گناهانش می ریزد که گویا تازه از مادر متولد شده و گناهى برایش نمى‏ماند.( خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ کَیَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ لَا ذَنْبَ عَلَیْهِ)
به دنبال جنازه حرکت کردیم تا اینکه جنازه را کنار قبر گذاشتند. امام علیه السّلام جلو رفت و با شکافتن حلقه مردم خود را به جنازه رساند. دست روى سینه‏اش گذاشت و سپس فرمود: فلان بن فلان (یعنی نام او پدرش را برد) ترا به بهشت بشارت می دهم؛ از این لحظه به بعد دیگر ترسى بر تو نیست.
موسی بن سیار راوی این روایت می گوید عرض کردم: فدایت شوم مگر شما این مرد را می شناسید؟! فرمود: به خدا قسم تا به حال به این منطقه پا نگذاشته بودم (این سخن کنایه از عدم آشنایی امام علیه السلام با آن فرد است) سپس فرمود: ای موسى! مگر نمیدانى که اعمال شیعیان ما هر صبح و شام‏ بر ما ائمه عرضه مى‏شود؟ هر کوتاهى که داشته باشند از خدا درخواست می کنیم تا از آن چشم پوشى نماید و هر کس که کار نیک داشته باشند از پروردگار تقاضا می کنیم تا او را مورد عنایت قرار دهد.(2)
پانوشتها:
1. شیخ مفید، اختصاص، ص 241٫
2. بحار الانوار ج49 ص98