آبجی‌م مُگُفت: دِداش‌جان، مُو که مِدِنُم، تو اگه وخِزی از اینجِه بِری تهران، روز دویُّم شب نِرِفته دلت تنگ مِرِه. مُو تو رِ مِشنِسُم دِگه. خودُم بزرگِت کِردُم. اینجِه تا دلت میگیره ورمِخِزی مِری حرم، مِری خانه‌ نِنِه‌جان، مِری طُرقِبِه.