«چهل» شاید بیشتر از صرفاً یک «عدد» باشد؛ چیزی شبیه یک نماد، یک قرار تکرارشونده، یک وعده‌ صادق و یک نشانه‌ بزرگ! نشانه‌ای به بزرگی روح یک ملت، به عظمت ایمان به مبدأ و منشأ هستی و اطمینانی قلبی به سنت‌های قطعی الهی...
۴۰ روز پیش، آن صدای آسمانی در انتهای خیابان کشوردوست، آیات فتح و نصر می‌خواند برای فرزندانش! گفتم و نوشتم فرزندانش؛ ۱۶۸ بار میناب در ذهنم آوار شد و این‌ها که فقط عدد نبودند...
الان نه! امروز در آستانه چهلمین روز از مقاومتی که تنها دقایقی پس از هجوم شیطان به این میهن خدایی شروع شده بود؛ شاید بهترین کار، برای دقایقی فراغت از مجاهدت مستمری که در «میدان» و «خیابان» جاری است؛ مروری باشد اجمالی بر اینکه همه چیز از کجا شروع شد؟! و پاسخی که به شدت صریح است؛ درست در آن نقطه درخشان، که ملت ایران کلمه توحید را بر زبان راند؛ آنجا که در خیابان‌ها ندای الله‌اکبر پیچید؛ آن ‌گاه که با صدای بلند فریاد زدیم که جز در برابر خدا سر فرود نمی‌آوریم و آمریکایی که ادعای خدایی کرده در عصر حاضر و مایی که خدایی جز «الله» نمی‌شناسیم!
بله! آن‌ گاه که جمهوری اسلامی، نوزادی مبارک در دامان ایران عزیز بود؛ در همان سال‌های نخستین، با آن دست‌های نحیف، به چهره‌ زشت این نمرود معاصر که ادعای خدایی کرده بود، سیلی زد و این سنت حسنه را ۴۸سال است که ادامه می‌دهد! اگر در آن سال‌های نخست، «نادر مهدوی» با «قایق موتوری» و «دوش‌پرتاب» صورت شیطان را سرخ می‌کرد، امروز «تنگسیری» با «اژدر» و «پهپاد» و «کروز» از خجالتش درآمد...
ما داغ دیدیم، اشک ریختیم، خون دادیم و حماسه آفریدیم! این شاید تمام آن چیزی است که در نیم قرن اخیر، بر ایران و مردمش گذشت... و چه نیکوسرنوشتی است آنجا که یک جامعه، در بزنگاه تاریخ و در نقطه عطف جغرافیا، به جایگاه «ملت» بودن نائل آید! و اینک، در آستانه چهلمین روز از این نبرد مقدس، این خاک آسمانی و آن پهنه نیلگون؛ خلاصه‌ای از تمام آن تجربه تلخ و شیرین سال‌های گذشته پیش روی ما بوده است؛ از فقدان پدر معنوی و رهبر عزیزتر از جانمان، تا گلگون‌ شدن کوچه و خیابان و ساحل و بیابان از خون فرزندان ایران؛ اما راه، همان همیشگی است و دشمنی که حالا باید به سیلی‌ خوردن از دست تنومند ایران اسلامی، عادت کند.