یک مسلمان واقعی در مقابل ناموسش غیرتی دارد؛ نسبت به دشمنش شعوری دارد. اگر انسان یک یا دو مرتبه دشمنش را نشناسد و از آن زخم بخورد، بالاخره می فهمد که دشمن چه ماهیتی دارد.یک انسان و مسلمان واقعی نسبت به مردمش، خاندانش، ملتش و به احساس ملی و مذهبی اش علاقه و عاطفه ای دارد که حاضر نمی شود کاری کند تا منافع آنها تحت الشعاع قرار بگیرد.
گاهی انسان در پوست خود میماند اما روحش از نوع دیگری است؛ چهرهاش آشنا، ولی درونش شبیه دشمنی است که روزی از او بیزار بود.
بعضی از مسلمان ها در ظاهر انسان هستند ولی در باطن میمون اند. چنین افرادی مسخ شده و از انسانیت تهی شده اند؛ دیگر نه شعور و عقل انسانی دارند، نه غیرت انسانی دارند، نه احساس و عاطفه انسانی و نه دوراندیشی انسانی دارند.
همه فضایل انسانی شان از دست رفته است. آنها دیگر بازیگرند، حقه باز و فریب کارند؛ یا آنچه اسمش را می گذارند «سیاست باز»!
یک مسلمان واقعی در مقابل ناموسش غیرتی دارد؛ نسبت به دشمنش شعوری دارد. اگر انسان یک یا دو مرتبه دشمنش را نشناسد و از آن زخم بخورد، بالاخره می فهمد که دشمن چه ماهیتی دارد.
یک انسان و مسلمان واقعی نسبت به مردمش، خاندانش، ملتش و به احساس ملی و مذهبی اش علاقه و عاطفه ای دارد که حاضر نمی شود کاری کند تا منافع آنها تحت الشعاع قرار بگیرد.
هیچ گاه کسی حاضر نمی شود که تمام فامیل، قوم و ملتش را به اسارت ببرند تا او راحت باشد. هیچ انسان عاقلی چنین کاری می کند؟!
منبع: علامه مصباح یزدی، ۱۳۸۱/۰۵/۰۹
نظر شما