به گزارش «تابناک»، منوچهر محمدی به عنوان یک تهیه کننده ی مولف تاکنون بر روی کمتر پروژه ای فعالیت داشته که با شکست مواجه شده و طبیعتاً قرارگیری نام مازیار میری کنار محمدی می تواند منجر به ساخت اثری متفاوت شود. محمدی که به جرات می توان گفت بخش اعظمی از بهترین فیلم های پس از انقلاب با تهیه کنندگی اش ساخته شده، این بار سوژه ای را به فیلمنامه تبدیل کرد و از مرحله تولید گذراند که تقریباً بکر بود.

بر اساس داستان فیلم، «رضا» و «مریم» زوج جوانی که از درجه ای معلولیت ذهنی رنج می برند، با نقش آفرینی «شهاب حسینی» و «نگار جواهریان» با هم ازدواج می کنند و حاصل این ازدواج فرزندی سالم می شود. مادر و پدر که توان پاسخگویی به نیازهای فرزندانشان را همچون والدین عادی ندارند، پس از آنکه پسرشان در سطح مدرسه با والدین طبیعی مواجه شده و از چنین پدر و مادری سرخورده می شود، در پی تغییر وضعیت بر می آیند.

در این میان شرایط اقتصادی منجر به تعدیل نیروی یک کارخانه داروسازی می شود که این زن و مرد به عنوان کارگر در آن داروها را از هم تفکیک و در جعبه می گذارند و این گونه است که یکی از این دو اخراج گشته و فشار اقتصادی مضائفی به ایشان وارد می شود. در این اوضاع، کودک به منزل معلمش پناه می برد و از او می‌خواهد که از این پس مادرش باشد اما سلسله وقایعی، فضا را دگرگون می سازد.

«حوض نقاشی» هرچند به عنوان فیلم برگزیده مخاطبان در جشنواره سی و یکم توانست اکران نوروزی را به دست آورد اما حقیقتاً در جشنواره فجر سر بریده شد و انتظار می رفت حداقل برای بازیهای درخشان شهاب حسینی و نگار جواهریان، سیمرغ کریستال به این فیلم تعلق گیرد. «شهاب حسینی» و «نگار جواهریان» در کنار یکدیگر بازیهای باورپذیری را در نقش معلول ذهنی ایفا کردند که به شدت مخاطب را تحت تاثیر قرار می دهد و همین بازیهای تاثیرگذار نقاط خلع داستان را پوشش می دهد و اشک همه را در می آورد!

فیلم فاقد فضای شاد بوده و یک درام تکان دهنده را در بطن خود دارد و شاید امکان مناسبی برای وقت گذرانی نباشد، چرا که بی گمان از تماشایش متاثر خواهد شد اما در عین حال نمی توان تماشای بهترین فیلم جشنواره از نگاه مخاطبان را به سادگی از دست داد و سینمای جدی را به شادی های کاذب ترجیح داد؛ رویکردی که بسیاری از مخاطبان در پیش گرفته اند تا محصول حوزه هنری با تکیه بر سینماهای این نهاد به دومین فیلم پرفروش نوروزی مبدل شود.

«حوض نقاشی» هرچند در نیمه دوم تا حدودی از ریتم می افتد و داستان بیش از حد کش دادن می شود اما در عین حال فینال قابل پذیرشی و تا حدودی کلیشه ای برای اثر در نظر گرفته شده و مازیار میری فینالی که زهر داستان را بگیرد، به پایانی تلخ در پنجمین فیلم سینمایی اش ترجیح داده؛ فینالی که احتمالاً اگر داستان توسط بخش خصوصی ساخته می شد، به گونه ای دیگر رقم می خورد و مثلاً مادر معلول که فوبیای عبور از خیابان دارد، در پی فرزندش در خیابان با ماشین تصادف می کرد و می میمرد! این گونه مخاطب به جز گریه، با بهت می نگریست و تراژدی در سینمای ایران نایاب نمی شد.

فیلمبرداری سکانس پایانی اما حرکت جالبی بود که قرار بود چنین نشان دهد، این خانه و خانواده، واحدی از واحدهای تشکل دهنده شهر ماست و نباید به سادگی و یا لبخندهای مملو از تمسخر از کنار این قشر از جامعه عبور کرد و از این منظر یکی از بهترین فیلم هایی است که به چالش های پیش روی این قشر را به شکلی باورپذیر می پردازد و البته جامعه و اطرافیان را بیش از حد با ایشان مهربان و همراه جلوه می دهد؛ موقعیتی که کاش در فضای جامعه کنونی مان نیز به همین شکل بود.

«حوض نقاشی» اما همان گونه که در لفافه بیان شد، با جرح و تعدیل های خودخواسته همراه بوده؛ فیلمی که عنوانش نیز با فلسفه انتخاب شده و «حوض» نماد زندگی و «نقاشی و رنگ» نماد محتوایش است و قرار بود این فیلم با آهنگ مشهور «گنجشک اشی مشی» فرهاد مهرداد به پایان برسد که گفته می شود بهانه انتخاب نام فیلم، فرصت قرارگیری در سرجایش را نیافت و جرح خودخواسته شد اما با این حال فیلم همچنان بر روی بیننده تاثیر مثبت میگذارد و یکی از بهترین آثار سال اخیر است که در میان معدود فیلم قابل تماشای سینمای ایران در سال 92 قرار دارد.