به‌گزارش قدس آنلاین، در روزهای اخیر، شایعات متعددی در فضای مجازی و برخی رسانه‌های عربی درباره نارضایتی امیرنشین شارجه از سیاست‌های دولت مرکزی امارات (به رهبری ابوظبی) منتشر شده است. براساس این ادعاها، امیر شارجه، شیخ سلطان بن محمد القاسمی، از جهت‌گیری‌های سیاست خارجی ابوظبی — به‌ویژه نزدیکی بیش از حد به اسرائیل، رقابت با عربستان سعودی و خروج امارات از اوپک — ناراضی است و حتی زمزمه‌هایی از تمایل شارجه به جدایی از فدراسیون یا تبدیل شدن به یک «جمهوری مستقل» شنیده می‌شود.

این شایعه‌ها با انتشار نقشه‌ها، ویدئوهای قدیمی و ادعاهای ساختارشکنانه، به‌سرعت در فضای مجازی همه‌گیر شده و به عنوان نشانه‌ای از شکاف عمیق درون خانواده‌های حاکم امارات تفسیر شدند. با وجود آنکه بسیاری از این گزارش‌ها فاقد منبع معتبر هستند، تنش‌های واقعی اخیر میان امارات و عربستان سعودی و همچنین خروج امارات از اوپک، زمینه مناسبی برای تقویت این شایعه‌ها فراهم کرده است. در این میان عملکرد امارات در همراهی با آمریکا و اسرائیل علیه ایران را نمی‌توان ندیده گرفت که عملاً به برجاماندن زیان‌های هنگفت اقتصادی برای این امیرنشین منجر شد.

واکنش بن‌راشد و تأکید بر وحدت

هرچند هنوز هیچ تأیید رسمی از سوی مقامات شارجه یا ابوظبی درباره این اختلافات وجود ندارد، اما ماجرا وقتی به واقعیت نزدیک‌تر شد که شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی با انتشار توییتی معنادار به‌طور غیرمستقیم به این فضا واکنش نشان داد. در توییت او آمده است: «زندگی به من آموخته است که مسئولیت، امانت است و مسئولی که تنها دغدغه‌اش موفقیت شخصی خودش باشد، امین نیست. مسئولی که برای موفقیت دیگر مسئولان در وطن تلاش نکند، امین نیست. خودخواهی در موفقیت کار عمومی، خیانت به امانت است، چون وطن تجزیه‌ناپذیر است. مسئولیت این است که بار وطن را به دوش بکشی... تمام وطن... تا بار بر دوش وطن نباشی...».

این پیام که بر «امانت بودن مسئولیت» و «تجزیه‌ناپذیر بودن وطن» تأکید دارد، توسط بسیاری از تحلیلگران به عنوان هشداری داخلی برای حفظ انسجام فدرال و رد خودمحوری امارت‌ها تفسیر شده است. بدون شک انتشار چنین توییتی در سطح رئیس یکی از امارت‌ها بر شایعات بیشتر دامن زده است.

چرا جدایی شارجه خیلی بعید است؟

با وجود شایعات، احتمال عملی شدن جدایی شارجه (یا هر امیرنشین دیگری) بسیار ناچیز و نزدیک به صفر ارزیابی می‌شود. دلایل اصلی عبارت‌اند از:

- ممنوعیت قانونی: قانون اساسی امارات (ماده ۴) جدایی هر یک از امیرنشین‌ها را صراحتاً ممنوع کرده است.

- وابستگی اقتصادی عمیق: شارجه به‌شدت به بودجه فدرال، زیرساخت‌های مشترک، بازار دبی و حمایت ابوظبی وابسته است. جدایی برایش فاجعه اقتصادی خواهد بود.

- امنیت و ژئوپلیتیک: در شرایط تنش منطقه‌ای با ایران و نیاز به اتحاد در چارچوب شورای همکاری خلیج فارس، هیچ امیرنشینی توان و تمایل واقعی به جدایی ندارد.

- سابقه تاریخی: فدراسیون امارات از سال ۱۹۷۱ با وجود اختلافات اولیه، تاکنون حفظ شده و وحدت آن یکی از نقاط قوت اصلی این کشور بوده است.

در حال حاضر، به نظر می‌رسد این موج شایعات بیشتر جنبه جنگ روانی یا تلاش برای تضعیف تصویر یکپارچگی امارات داشته باشد تا یک بحران واقعی داخلی. با این حال، واکنش سریع بن‌راشد نشان می‌دهد احتمالاً ماجراهایی در پس پرده وجود دارد و اینکه مقامات اماراتی درباره اتفاقات احتمالی احساس خطر کرده‌اند.