نجات الشحانیه از سقوط توسط پژمان منتظری و آتش‌بازی علیرضا منصوریان در لیگ عراق، شاید مهم‌ترین خبر این روزهای مربیان ایرانی در فوتبال منطقه باشد؛ اتفاقی که کنار تداوم حضور فرهاد مجیدی در فوتبال امارات، دوباره نام مربیان ایرانی را وارد معادلات فوتبال عربی کرده است.
پژمان منتظری زمانی هدایت الشحانیه را پذیرفت که این تیم عملاً یکی از اصلی‌ترین گزینه‌های سقوط در لیگ قطر بود.
تیمی که در ۹ هفته ابتدایی فقط یک برد بدست آورده بود و نشانه‌ای از بازگشت در آن دیده نمی‌شد.
منتظری اما در نخستین تجربه جدی سرمربیگری‌اش، موفق شد شرایط را تغییر دهد و تیمش را در لیگ نگه دارد. شاید آمار پنج برد، دو مساوی و ۶ شکست فوق‌العاده به نظر نرسد، اما ارزش کار او زمانی مشخص می‌شود که وضعیت بحرانی الشحانیه در ابتدای فصل را به یاد بیاوریم. منتظری نه‌تنها تیمش را از سقوط نجات داد، بلکه نشان داد مربی ایرانی هنوز توان مدیریت بحران در سطح فوتبال منطقه را دارد.
در عراق اما داستان علیرضا منصوریان شکل متفاوتی پیدا کرده است؛ شاید متفاوت‌تر از هر مربی ایرانی دیگری در سال‌های اخیر. منصوریان پس از دوری طولانی از نیمکت، ریسک حضور در فوتبال عراق را پذیرفت و حالا به یکی از موفق‌ترین مربیان لیگ ستارگان این کشور تبدیل شده است. الطلبه که پیش از حضور او تیمی میانه‌جدولی بود، حالا به جمع مدعیان نزدیک شده و تمدید سه‌ساله قراردادش نشان می‌دهد مدیران باشگاه فقط به نتایج کوتاه‌مدت نگاه نکرده‌اند. آن‌ها پروژه‌ای بلندمدت را به یک مربی ایرانی سپرده‌اند؛ اتفاقی که در فوتبال امروز منطقه، ساده و معمولی نیست.در این میان، فرهاد مجیدی شرایط پیچیده‌تری را در امارات تجربه می‌کند. البطائح از ابتدا هم یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های لیگ بود و محدودیت‌های فنی و مالی این باشگاه، کار را برای هر مربی‌ای دشوار می‌کرد. با این حال، نکته مهم درباره مجیدی شاید فقط نتایج نباشد، بلکه تداوم حضور او در فوتبال امارات است. مجیدی هنوز در بازاری کار می‌کند که باشگاه‌ها معمولاً کمترین صبر را نسبت به مربیان دارند و کوچک‌ترین لغزش می‌تواند به پایان همکاری منجر شود. همین دوام در یکی از سخت‌ترین لیگ‌های منطقه، خودش بخشی از اعتبار یک مربی محسوب می‌شود؛ حتی اگر تیمش درگیر خطر سقوط باشد.
اما مهم‌تر از نتایج فردی این سه نفر، اصل ماجراست؛ اینکه مربیان ایرانی هنوز کاملاً از فوتبال منطقه حذف نشده‌اند. سال‌هاست این تصور وجود دارد که فوتبال ایران در حوزه مربی‌سازی عقب افتاده و دیگر شانسی برای حضور در لیگ‌های منطقه ندارد، اما تجربه‌های اخیر در میان این همه مربی خارجی گران‌قیمت برزیلی، آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی تصویر متفاوتی نشان می‌دهد.
یکی در عراق پروژه‌ای موفق ساخته، دیگری در قطر تیمی بحران‌زده را نجات داده و سومی همچنان در لیگ سخت امارات دوام آورده است.
شاید این مسیر هنوز در ابتدای راه باشد، اما همین تجربه‌ها برای آینده مربیگری ایران اهمیت زیادی دارند. فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به مربیانی نیاز دارد که بیرون از فضای تکراری لیگ داخلی کار کرده باشند؛ مربیانی که فشار، فرهنگ و ساختار متفاوت فوتبال منطقه را از نزدیک لمس کرده‌اند. شاید همین نسل، در سال‌های آینده بتواند نگاه تازه‌تری را دوباره به نیمکت‌های فوتبال ایران برگرداند.