تیم ملی فوتبال ایران کم‌کم به اولین بازی‌اش در رقابت‌های جام جهانی و تقابل با نیوزیلند نزدیک می‌شود. این تیم که این روزها به ترکیه سفر کرده تا اردویی تدارکاتی برپا کند، با معضلات ریزودرشتی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ دم‌دستی‌ترین آن‌ها این است که هنوز نمی‌داند همه بازیکنانش برای سفر به آمریکا روادید می‌گیرند یا نه. تیم ملی هر سه بازی مرحله گروهی را باید در آمریکا برگزار کند و از این رو، صدور روادید این کشور و داشتن ترکیبی کامل، برای امیر قلعه‌نویی از اوجب واجبات است.
سعید الهویی، دست راست قلعه‌نویی، آخرین بار که برای روادید آمریکا اقدام کرده، موفق به اخذ آن نشده. پس، اگر قرار باشد تئوریسین اصلی تیم ملی در بازی‌های آمریکا، قلعه‌نویی را همراهی نکند، شاید بخش زیادی از کار بلنگد. در سوی دیگر، داستان و شایعه‌های مربوط به صادر نشدن احتمالی روادید طارمی هم نقل محافل است. او خدمت سربازی‌اش را در نیروی دریایی سپاه سپری کرده و این نگرانی وجود دارد که مثل دو بازیکن دیگر این تیم، موفق به دریافت روادید آمریکا نشود.
با این حال، بدون درنظر گرفتن این موضوع، در ایده‌آل‌ترین شرایط ممکن، این دو نفر، کلیدی‌ترین مهره‌های قلعه‌نویی هستند. الهویی حتی زمانی که مربیان ایتالیایی هم با امیر همکاری می‌کردند جایگاه رفیع‌تری نسبت به آن‌ها در ذهن قلعه‌نویی داشت. چنین شرایطی درباره مهدی طارمی، حتی اگر سرمربی به زبان نیاورد، در زمین حاکم است. درواقع حتی با وجود دو کاپیتان اصلی تیم ملی یعنی احسان حاج‌صفی و علیرضا جهانبخش، باز تاکتیک تیم ملی حول فرمانده این تیم، مهدی طارمی می‌چرخد.

سردار فعلاً نیست ولی...

شرایط درباره تیم ملی و جام جهانی پیش رو، کم ابهام ندارد؛ مثلاً چه کسی فکرش را می‌کرد احسان حاج‌صفی که ماه‌های زیادی از تیم ملی دور بود، در آستانه جام جهانی به تیم ملی برگردد؟ پرسش مهم‌تر اینکه قرار است با این دعوت در ترکیب اصلی هم به میدان برود یا نه؟ این یک پرسش فنی است ولی با درنظر گرفتن نوسان در سمت چپ خط دفاعی، اگر پاسخش مثبت هم باشد، بعید است کسی تعجب کند.
موضوع علیرضا جهانبخش هم پابرجاست؛ کم نیستند افرادی که اعتقاد دارند او پسر معنوی امیر قلعه‌نویی است؛ یعنی حتی نیازی نیست تیمی داشته باشد یا بازی کند تا به تیم ملی فراخوانده شود. علیرضا پس از حاج‌صفی کاپیتان دوم تیم ملی ایران است و چه بسا حتی در سرازیری‌ترین دوران حرفه‌ای‌اش باز هم در ترکیب به میدان برود؛ به‌ویژه اینکه جدی‌ترین رقیب او برای بازی در ترکیب اصلی، یعنی قلی‌زاده مصدوم شده و جام جهانی را از دست داده است.
کاپیتان واقعی سوم تیم ملی را هم نباید فراموش کرد؛ درست است که سردار آزمون مرام به خرج داده و حتی در حضور خودش بازوبند کاپیتانی را به مهدی طارمی سپرده، ولی سابقه‌اش از مهدی در تیم ملی بیشتر است. سردار این روزها به دلایل غیرفنی از تیم ملی کنار گذاشته شده، ولی روزنه‌های امید برای بازگشتش به این فهرست تا پیش از اعلام فهرست نهایی باز شده است. اگر سردار برگردد، قاعدتاً یکی از مهره‌های فیکس تیم ملی خواهد بود.

همه هستند ولی فرمانده یکی است

به این ترتیب حتی اگر سردار برگردد و دو نفر اول، یعنی حاج‌صفی و جهانبخش در ترکیب اصلی، پیش از طارمی وارد زمین شوند، باز نقش این مهاجم بوشهری به عنوان فرمانده تیم ملی تغییرناپذیر است. طارمی به واسطه حضور موفق‌تر در لیگ‌های اروپایی و تجربه بیشتری که در این زمینه کسب کرده، تبدیل به مرکز ثقل برنامه‌های تاکتیکی تیم ملی شده است؛ عجیب نیست که حتی اگر مهاجم کمتر شناخته‌شده‌ای مثل دنیس درگاهی هم به تیم ملی فراخوانده می‌شود، فقط برای راحتی بیشتر کار طارمی است تا تاکتیک تیم ملی را در زمین پیاده کند.
قلعه‌نویی و الهویی سه سالی می‌شود که برنامه‌هایشان را بر پایه شعاع حرکتی طارمی در زمین می‌چینند؛ اینکه کی عقب بیاید، کی بازی‌سازی کند، کی در باکس باشد و چه زمان نقش شماره ۹ کاذب را ایفا کند. درواقع بازوبند فقط بهانه‌ای برای ترتیب کاپیتان‌های تیم ملی است و اگر این تعداد، شماره‌های زیادی داشته باشد، در نقش طارمی خللی ایجاد نمی‌کند؛ او فرمانده خواهد ماند.