اگر فکر میکنید ۹۰ دقیقه دویدن در زمین چمن کار سختی است حالا تجسم کنید وسط این دویدن، درست در لحظهای که به تمام تواناییهای فیزیکی خود نیاز دارید، محیط اطرافتان هم رسماً در حال بیشتر مصرف کردن اکسیژن شما باشد. این همان دشمن مخفی تیم ملی انگلیس در بازی بامداد فردا مقابل مکزیک در دیدار بزرگ مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ است.
به ورزشگاه «آزتکا» خوش آمدید؛ یک میدان ورزشی عظیم و سر به فلک کشیده از بتن و چمن در قلب مکزیکوسیتی، که در ارتفاع خیرهکننده بیش از ۲هزارو۲۰۰ متری (حدود ۷هزار پا) از سطح دریا قرار دارد. در دنیای فوتبال، مکانهای معدودی چنین رمز و راز و البته چنین وحشتی را با خود به همراه دارند. آزتکا نه فقط یک استادیوم ورزشی بلکه یک موزه است، اما در عین حال یک شکنجهگاه بیولوژیک برای هر تیم میهمانی است که پایش را در آن میگذارد.
سرقت اکسیژن در روز روشن
در ارتفاع بالای ۷هزار پایی، هوای مکزیکوسیتی بهشدت رقیق است. این یعنی با هر نفس، مولکولهای اکسیژن بسیار کمتری نسبت به سطح دریا وارد ریههای شما میشود. بدن در واکنش به این محیط دچار پانیک میشود، سیستم عصبی به شما دستور میدهد تا سریعتر و عمیقتر نفس بکشید تا این کمبود حیاتی را جبران کنید و نتیجه این نفسنفس زدنها، یک ضربان قلب وحشتناک و خارج از کنترل خواهد بود. گلبولهای قرمز خون هم در این ارتفاع ظرفیت کافی برای پردازش و جذب اکسیژن را ندارند و شما عملاً به شکل آهسته در حال خفه شدن هستید، در حالی که باید با تمام توان جلو حملات برقآسای حریف مقاومت کنید.
افت ناگهانی و فروپاشی سیستم ریکاوری
از آنجایی که در چنین محیطی قلب و ریهها در حال اضافهکاری هستند، خستگی خیلی زودتر از حد تصور، با بازیکنان تیم ملی انگلیس برخورد خواهد کرد. آمارها نشان میدهد بازیکنی که بهطور عادی در دقیقه ۹۰ کم میآورد، در این ارتفاع ۱۵درصد زودتر به نقطه فروپاشی میرسد. این یعنی دقیقاً در حساسترین لحظات بازی، پاهای بازیکنان توان خود را از دست میدهند. علاوه بر این، بدن با سرعت بسیار زیادی آب از دست میدهد و اگر بازیکنان مدام در حال نوشیدن آب نباشند، کارشان سختتر هم خواهد شد.
اما ضربه نهایی و کاری نه در زمین بازی، بلکه در رختخواب هتل برای بازیکنان انگلیس اتفاق میافتد. آنها فقط دو شب برای سازگاری با این محیط فرصت دارند. رفتن از سطح دریا به چنین ارتفاعی، ساعت بیولوژیک بدن را کاملاً تحت تأثیر قرار داده، بدن کمآب با قلبی که صدای تپش آن در سکوت اتاق در گوش میپیچد، اجازه خواب را از بازیکنان انگلیس گرفته است. خواب، ابزار اصلی ریکاوری بعد از تمرینات است و بدون آن، برتریهای یک درصدی در ورزش حرفهای، دو دستی تقدیم حریف میشود.
اسطورهها در برابر واقعیت
تاریخ زیبای ورزشگاه آزتکا را هم نمیتوان نادیده گرفت. اینجا زمین مقدسی است که پله و تیم رؤیایی برزیل در سال۱۹۷۰، ایتالیا را با نتیجه ۴ بر یک در هم کوبیدند. اینجا همان نقطهای است که دیگو مارادونا در سال ۱۹۸۶ آن دو گل تاریخی فوتبال یعنی «دست خدا» و همینطور «گل قرن» را در برابر انگلستان به ثمر رساند.
برای تیم ملی مکزیک هم، اینجا از نظر تاریخی یک دژ کاملاً نفوذناپذیر بوده است. آمار تنها هشت باخت در حدود ۱۵۰ مسابقه خیرهکننده است. ترکیب هوای خفهکننده کوهستان و دیوار صوتیِ کرکننده ۹۰ هزار هوادار پرشور که بر طبل میکوبند، دقیقاً برای در هم شکستن روان و جسم سه شیرها طراحی شده است.
شاید آزتکا فقط یک سراب است
اما با همه نگرانیها در مورد شرایط بازی تیم ملی انگلیس در مکزیکوسیتی و آمارهای جالبی که تیم میزبان دارد، بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر فاکتور ارتفاع، گرما و آن اتمسفر رعبآور را حذف کنید، تیم مکزیک خیلی فراتر از تیم معمولی نیست. تحلیلگران ورزشی معتقدند اگر یک تیم سطح بالا بتواند فقط ۲۰ دقیقه ابتداییِ این فشار روانی و فیزیکی را دوام بیاورد و گل زودهنگامی دریافت نکند، تیم مکزیک خیلی زود دچار مشکل میشود.
در مورد آمار شکستناپذیری استثنایی مکزیک هم برخی کارشناسان معتقدند این تیم به خاطر قرارگیری در منطقه آمریکای شمالی و کونکاکاف در بسیاری از مسابقات مقابل تیمهای نهچندان قدرتمند این منطقه قرار گرفته و در آزمونهای بزرگ مقابل تیمهای برتر جهان در اروپا و آمریکای جنوبی کمتر به میدان رفته است.
حالا در بازی بامداد فردای مکزیک مقابل انگلیس باید دید تیم میزبان تا چه حد میتواند از شرایط میزبانی خود مقابل حریف پر نام و نشانش استفاده کند. انگلیسیها میدانند کار سختی دارند اما به عنوان یکی از مدعیان بزرگ قهرمانی، توجیه شکست احتمالی به هواداران متعصبشان در مورد بالا بودن ارتفاع از سطح دریا یا کمخوابی به خاطر به هم خوردن سیستم فیزیولوژیک بدنشان، آنچنان مورد استقبال قرار نخواهد گرفت.
نظر شما