پسر دهقان فداکار آن سوی نیشابور با حروفی که در دهانش مخفی شده بود، دمادم از عشق به خاک آبا و اجدادی سخن به‌ میان آورد و راز تمام نقاشی‌های جهان را در زیبایی وطن جست‌وجو کرد. برای صخره نفوذناپذیر تیم ملی در جام جهانی که ۲۷۰ دقیقه از درهای دفاعی محافظت کرد، هنوز حرف‌های بسیاری برای گفتن مانده و او در ۳۰ سالگی به آرزوهای بزرگ و رنگارنگ خود دل‌ خوش کرده است.
پیش از جام جهانی که با هم حرف زدیم، از صعود ایران سخن گفتی؛ اتفاقی که در ینگه دنیا رخ نداد.
ما با ذهنیت صعود در جام جهانی حاضر شدیم و با وجود بدنسازی سخت و کمبود بازی تدارکاتی، همه توانمان را گذاشتیم؛ اما فوتبال همیشه بر یک مدار نمی‌چرخد و به آنچه می‌خواهیم، نمی‌رسیم. حساب کنید اگر گُل من به نیوزیلند آفساید اعلام نمی‌شد یا گل شجاع به ثمر می‌نشست، چه اتفاقی می‌افتاد. ما هنوز افسوس آن روزها را می‌خوریم و شرمنده مردم ایران هستیم.

حالا که شگفتی رقم نخورده، باید دست روی دست بگذاریم؟

این اشتباه محض است که امروز را به فردا موکول کنیم و فرصت‌ها را از دست بدهیم. تیم ملی، جام ملت‌های آسیا را پیش رو دارد و برای آنکه در آن عرصه نتیجه بگیریم، از حالا باید آستین‌ها را بالا بزنیم.

شنیدی که قرار است تیم ملی با آقای قلعه‌نویی ادامه دهد؟

بله شنیدم. اینکه کدام مربی در ادامه مسیر سرمربی خواهد بود، در اختیار فدراسیون است و ما به‌عنوان بازیکن باید وظایف خود را انجام دهیم. هر چند به شخصه خودم را وام‌دار آقای قلعه‌نویی می‌دانم و از اینکه ایشان به من اعتماد کرد، باید سپاسگزار باشم. شکر خدا در جام جهانی به گونه‌ای بازی کردم که شرمنده کادر فنی و مردم نشدم.

آن عقب با شجاع ۹۰ دقیقه‌های سختی را پشت سر گذاشتید؟

بله دیدید که در هر سه بازی چطور زیر فشار بودیم. خوشبختانه همه بازیکنان؛ از مهدی طارمی تا شجاع در کار دفاع مشارکت خوبی داشتند و توانستیم تا سرحد امکان روزنه‌ها را ببندیم و کمتر اشتباه کنیم.

با لوسیل تمام کردی؟

هنوز هیچ چیز قطعی نیست و اگر به سرانجام برسد، خودم اعلام خواهم کرد. آنچه تا این لحظه قطعی شده، جدایی‌ام از فولاد خوزستان است. جا دارد همین‌جا از باشگاه فولاد خوزستان، هواداران پرشور، مردم خونگرم خوزستان، کادر فنی و همه کسانی که در این مسیر کنارم بودند، صمیمانه تشکر کنم. افتخار بزرگی بود که پیراهن این باشگاه را به تن داشته باشم و برای نام فولاد بجنگم. فولاد برای من فقط یک باشگاه نبود؛ جایی بود که از دل آن به تیم ملی رسیدم.

مقصد نهایی علی نعمتی کجاست؟

دوست دارم پیشرفت کنم و نتیجه سال‌ها تلاش بی‌وقفه‌ام در میدان فوتبال را بگیرم. وقتی آرزو بر جوانان عیب نیست، ان‌شاءالله یک روز پیراهن آرسنال را به تن خواهم کرد.

حرفی هم مانده؟

آرزوی حال خوب برای ایران و ایرانی؛ یک ملت کم‌توقع و پرافتخار دارم که شایسته بهترین‌ها هستند.