در میان تمامِ کشش‌های نفسانی، «حبّ جاه» به عنوان لذیذترین و فریبنده‌ترین لذتِ دنیوی شناخته می‌شود؛ اما این شیرینی، همواره با تلخیِ بی‌پایانی همراه است.

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی با تکیه بر آموزه‌های اخلاقی، این میلِ ساختگی را «بدترین بدبختی‌آفرین» می‌داند که انسان را به سوی خسرانِ دنیا و آخرت می‌کشاند

وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقینَ گفتند:

هم عاقبت دنیا و هم عاقبت آخرت مورد نظر است، ولی نه، ظهورش در قیامت است. روایاتی در جلسات گذشته در باب ریاست مطرح کردم که برخی از افراد که حبّ و طلب جاه دارند، خسر الدنیا و الآخره هستند.
در مباحث اخلاقی می گویند: بدترین لذّات دنیوی همین مقام است.

همین لذیذترین لذّت بیشترین بدبختی را برای انسان می آفریند؛ همین لذیذترین به هر مقدار که شیرین باشد، از آن طرف به همان مقدار تلخ است.

یعنی اگر بخواهی یک معادله برقرار بکنی، به همان مقدار تلخ خواهد شد.