پرویز جاهد، منتقد سینما، با اشاره به وضعیت سینمای ایران در سالهای اخیر، از آنچه نگاه جشنوارههای خارجی به برخی آثار ایرانی میداند انتقاد کرد و گفت بعضی فیلمهای کمارزش صرفاً به دلیل تولید بدون مجوز، تابوشکنی یا برخورداری از مضامین سیاسی تند، در جشنوارههای بینالمللی بیش از اندازه مورد توجه قرار گرفته و حتی به عنوان شاهکار معرفی شدهاند.
او با تأکید بر اینکه تصویر سینمای ایران از جامعه و مردم هیچگاه یکدست نبوده است، اظهار کرد: فیلمسازانی مانند عباس کیارستمی، بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، رخشان بنیاعتماد، محسن مخملباف، جعفر پناهی، محمد رسولاف و اصغر فرهادی، هرکدام تصویری متفاوت از ایران به جهان ارائه کردهاند.
جاهد اهمیت کیارستمی را در این دانست که او ایران را صرفاً کشوری گرفتار خفقان و سرکوب و مردمی تحت ستم به تصویر نمیکشید، بلکه ابعاد متنوعتری از جامعه و زندگی ایرانی را به مخاطب جهانی نشان میداد.
این منتقد سینما در ادامه با طرح موضوع «سفارش نامرئی» درباره بخشی از سینمای زیرزمینی گفت دغدغه برخی فیلمسازان لزوماً نمایش صادقانه و دردشناسانه رنج مردم نیست، بلکه گاهی این رنج به ابزاری برای جلب توجه بازار جهانی تبدیل میشود.
به گفته جاهد، موفقیت در جشنوارههای معتبر جهانی میتواند سکوی پرتاب یک فیلمساز باشد و به افزایش شهرت، دیدهشدن اثر، گسترش اکران و انتشار نقدهای بیشتر کمک کند، اما دریافت جایزه بینالمللی به خودی خود تضمینی برای ماندگاری یک فیلم نیست.
او تأکید کرد که ارزش تاریخی یک اثر سینمایی را نمیتوان صرفاً با تعداد جوایز بینالمللی آن سنجید و ماندگاری فیلم در نهایت به ارزش هنری، تأثیرگذاری و جایگاه آن در تاریخ سینما وابسته است.
نظر شما