محیطیزاده پس از پشت سر گذاشتن ۶ ماده و کسب ۴۹۲۵ امتیاز، تنها یک ماده تا پایان رقابت هفتگانه فاصله داشت و در رده دوم قرار گرفته بود. با این حال، نتیجه او به دلیل مسئله مربوط به کفش مورد استفاده در پرش طول باطل شد و ورزشکار ایران از جدول مسابقات کنار رفت.
فدراسیون دوومیدانی پس از این اتفاق نسبت به تصمیم برگزارکنندگان اعتراض کرد و مدعی شد کفش محیطیزاده پیش از مسابقه در فرآیند بازرسی تجهیزات ارائه و تأیید شده بود. در مقابل، رضا شجیع، رئیس مرکز نظارت بر تیمهای ملی کمیته ملی المپیک، مسئولیت کنترل تخصصی تجهیزات را متوجه فدراسیون و کادر فنی دانست.
همین اختلاف روایت، پرسش اصلی پرونده را شکل میدهد؛ اگر کفش پیش از مسابقه بررسی و تأیید شده بود، چه فرد یا نهادی آن را تأیید کرده و مستند این تأیید کجاست؟ و اگر کفش تأیید نشده بود، چرا ورزشکار با آن وارد رقابت شد؟
در چنین شرایطی، فاطمه محیطیزاده نباید نخستین و تنها قربانی یک خطای احتمالی باشد. ورزشکاری که پس از ۶ ماده در جمع مدعیان قرار گرفته، نمیتواند هزینه ضعف احتمالی در کنترل تجهیزات یا ابهام در روند بازرسی را به تنهایی پرداخت کند.
از سوی دیگر، فدراسیون دوومیدانی پس از حذف محیطیزاده اعتراض خود را مطرح کرده است؛ اما این پرسش همچنان باقی است که چرا کنترل دقیق تجهیزات باید بعد از حذف ورزشکار به موضوع اصلی تبدیل شود؟ اگر مقررات روشن بوده، باید پیش از مسابقه بررسی میشد و اگر درباره قانونی بودن کفش ابهامی وجود داشته، میبایست پیش از آغاز رقابت تعیین تکلیف میشد.
در این میان، تصمیم کمیته ملی المپیک برای پرداخت ۲.۵ میلیارد تومان پاداش به محیطیزاده نیز بر ابهامات پرونده افزوده است. حمایت از ورزشکاری که برای ایران تلاش کرده، اقدامی قابل درک است، اما تعیین چنین پاداشی در فاصله کوتاهی پس از یک حذف جنجالی، پیش از روشن شدن ابعاد ماجرا، نیازمند توضیح است.
مسئله اصلی مخالفت با پاداش دادن به محیطیزاده نیست؛ مسئله این است که پاداش نباید جای پاسخگویی را بگیرد. اگر اشتباهی از سوی فدراسیون یا کادر فنی رخ داده، باید مسئول آن مشخص شود. اگر فرآیند بازرسی مسابقات دچار خطا شده، مستندات اعتراض فدراسیون باید ارائه شود و اگر تصمیم برگزارکنندگان کاملاً مطابق مقررات بوده، باید درباره علت شناسایی نشدن مشکل پیش از مسابقه توضیح داده شود.
در حال حاضر سندی که نشان دهد محیطیزاده از غیرمجاز بودن کفش اطلاع داشته، منتشر نشده و نمیتوان چنین ادعایی را واقعیت تلقی کرد. بنابراین تمرکز باید بر روشن شدن فرآیند انتخاب، کنترل و تأیید تجهیزات باشد؛ فرآیندی که میتواند مشخص کند مسئولیت این اتفاق متوجه چه کسی یا چه بخشی بوده است.
۲.۵ میلیارد تومان شاید بتواند بخشی از تلخی این حذف را برای یک ورزشکار جبران کند، اما نمیتواند مدالی را که از دست رفته بازگرداند. آنچه حالا بیش از هر چیز اهمیت دارد، پاسخ به چند سؤال ساده است: کفش را چه کسی انتخاب کرد؟ چه کسی آن را کنترل کرد؟ آیا پیش از مسابقه تأیید شده بود؟ اگر تأیید شده بود، چرا بعداً غیرمجاز تشخیص داده شد و اگر تأیید نشده بود، چرا اجازه استفاده از آن داده شد؟
فاطمه محیطیزاده نباید قربانی اختلاف روایتها شود، اما پرونده او نیز نباید با یک پاداش مالی بسته شود. ورزشکار حمایت میخواهد، اما ورزش ایران در کنار حمایت از او، پاسخ روشن درباره مسئولیت این حذف جنجالی هم میخواهد.
نظر شما