در شهریور 1332 به تئاتر سپاهان با مدیریت علی صمدی پیوست و از سال 1338 رسماً در رادیو اصفهان به عنوان هنرپیشه، گوینده، تهیه کننده، گزارشگر، کارگردان و مجری برنامه‌های تفریحی- هنری شروع به کار کرد. او در سال 1348 اولین تجربه تلویزیونی خود به نام «عکاس باشی» را انجام داد و فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم «جعفر خان» به کارگردانی زنده یاد علی حاتمی آغاز کرد. حریرچیان تا به امروز همچنان به فعالیت سینمایی و تلویزیونی خود ادامه می‌دهد.
فیلم‌های ورود زنده‌ها ممنوع، پوست موز، قاعده‌ بازی، یک بوس کوچولو ، کودکانه و سریالهای آشپزباشی، ساختمان پزشکان، پژمان و...بخشی از فعالیت این سال‌های حریرچیان است. به انگیزه پخش سریال «پژمان» با وی گفت‌وگویی ترتیب داده‌ایم که می‌خوانید:

گروه هنر- تکتم بهاردوست

این دومین همکاری شما با سروش صحت است، از این همکاری دوباره بگویید.
- همانطور که گفتید بعد از ساختمان پزشکان این دومین همکاری من با صحت است. سروش صحت دارای سه مشخصه خیلی جالبی است. او بازیگر خوبی است. نویسنده طناز خوبی است و از همه مهمتر کارگردان خلاقی است. صحت جزو معدود کارگردانانی است که بلافاصله می‌تواند روی متنی که به دستش می‌رسد، دکوپاژ کند و صحنه مورد نظر را برای خودش ترسیم کند؛ برای این می‌گویم که کارکردن با او برای من دوست داشتنی و لذت بخش است، چون دانش این کار را دارد.

شما جزو بازیگران بداهه پردازید؟
- ببینید مثلاً در سریالی مثل پژمان حکایت نان داغ و کباب داغ است. نوشته داغ داغ به سروش می‌رسد؛ او هم داغ به داغ صحنه را دکوپاژمی کند و اصلاً سکانس بعدی وجود ندارد که چه او به عنوان کارگردان و چه من به عنوان بازیگر بدانیم دقیقاً قرار است، چه اتفاقی بیفتد.حالا نان داغش هست و کباب داغش دست من بازیگر است؛ بعد این بازیگر است که تمام تلاش نویسنده و کارگردان را به نمایش می‌گذارد. گاهی برخی از کارگردانان اجازه می‌دهند که من بداهه کارکنم، البته با هماهنگی و تأیید خودشان انجام می‌دهم، چون اوست که به سکانس بعد و قبل آشناست و حال و هوای صحنه دست اوست.

مزایا و معایت بداهه گویی چیست؟
- در طول این سالها بازیگران کمی را داریم که بداهه پردازی می‌کنند. به نظر من بداهه اگر بجا و در لفافه طنز باشد، اشکالی ندارد و خیلی هم خوب است. اینکه در این کلمات کمبودها و زشتی ها را به طنز بکشند، بهتر به دل تماشاچی و مخاطب می‌نشیند.

شما در همه آثارتان تقریباً با لهجه شیرین اصفهانی صحبت می‌کنید وتجربه نشان داده اگه در طول این سالها وقتی لهجه خاصی در یک سریال یا فیلم تلویزیونی به کار گرفته می‌شود با مخالفت و اعتراض مخاطبان مواجه می‌شود.
- نمونه‌های زیادی داریم که بازیگران در کارهای مختلف از لهجه خاصی استفاده می‌کنند ولی من تا کنون با هیچ مشکلی مواجه نشدم. نمونه‌اش سریال ساختمان پزشکان که خیلی هم مورد توجه مخاطبان بود. همین سریال پژمان که من در این سریال هم با لهجه اصفهانی صحبت می‌کنم. وقتی مشکلی که شما از آن یاد کردید پیش می‌آید که اثری حالا هر لهجه ای را اصفهانی، مشهدی، آذری و... به تمسخر بگیرد، در حالی که من این کار را نمی‌کنم. ولی ما سریالهایی را داشته‌ایم که از فلان لهجه استفاده کرده اند، ولی چون درست به کارگرفته نشده باعث ناراحتی برخی شده است. نقطه اتکای ما مردم هستند، باید مراعات کرد.

شما در دوکار اخیر ساختمان پزشکان و پژمان نقش پدر را ایفا کرده اید. چه کرده اید که این دو پدر با هم متفاوت باشند؟
- درست است که لیدر یک کار، کارگردان است، ولی بازیگر کارش حس کردن نقش است.آمپول B12 نیست که کارگردان تزریق و تو را تقویت کند.این بازیگر است که باید با توجه به شخصیت و موقعیت نقش را پیدا کند.هر نقشی شیوه اجرای متفاوتی را می‌طلبد، چون آدمهایی را که او ترسیم می‌کند با هم تفاوت دارند. پدر پژمان نسبت به پدری که من در ساختمان پزشکان بازی کردم، از طنازی بیشتری برخوردار است و این قضیه با صلاحدید کارگردان اعمال شده است.

چه اتفاقی می‌افتد که یک بازیگر با یک نقش سالهای سال ماندگار می‌شود؟
- بعضی ها آن«آن» را دارند و دقیقاً به خاطر همان آن طرف با یک نقش هرچند کوتاه و کوچک ره صد ساله را یک شبه طی می‌کند و این به نوشته خوب، کارگردانی باهوش و بازی خوب بازیگر بستگی دارد. این قضیه در سینما بیشتر اتفاق می‌افتد، چون در سینما نقش ماناتر است و نمونه هایش هم کم نیست.
به عنوان پرسش پایانی، شما چه می‌کنید که نقشهایتان اینقدر شیرین است و به دل می‌نشیند؟
- نمی‌دانم شاید چون من به هیچ‌وجه آدم عبوسی نیستم و خنده را خیلی دوست دارم، ضمن این که اکثر نقشهایی هم که بازی کرده‌ام، طنز بوده‌اند و طبیعتاً همه آنها اثری از خود در من به جای گذاشته‌اند.