مرز میان استادی و نااستادی کجاست؟ آیا اگر ما استادان دیگری میداشتیم، یا تأثیرگذارانی که علاقههای عمیق و استعدادهای ما را درمییافتند و ما را به مسیرهای خودمـان سوق میدادند، اکنون همان بودیم که هستیم؟
کتاب «استادان ونااستادانم» نوشته عبدالحسین آذرنگ روایتی انتقادی است از تجربههای شخصی نویسنده از نظامها و روابط آموزشی در ایران (از گذشته تاکنون) و همچنین خارج از ایران. این تجربه ها هم شامل محیطهای آموزشی رسمی چون دبستان و دبیرستان و دانشگاه میشود و هم شامل محیطهای دیگری که رابطه استاد و شاگردی در عرصههای مختلف دانش و حرفه و هنر در آنها جریان دارد.
نویسنده در این کتاب تجربه سپری کردن دوره خدمت سربازی خود را با همان نگاه دقیق و موشکاف حلّاجی میکند که دوره کارآموزی در مؤسسههایی مانند فرانکلین و مایکروسافت یا تدریس خود در دانشگاه را. و البته در بیان همه اینها، موضوع اصلی، آموختن و آموزش دادن است.
نویسنده در این کتاب قصد خاطرهگویی ندارد، با این حال چون محور بحث، تجربههای شخصی وی است، خواه ناخواه این اثر را گونهای «خاطرات فرهنگی» مییابیم که با نثری بسیار زنده، گیرا و دلپذیر نوشته شده است و در صفحاتی حتی به داستان پهلو میزند.
در این کتاب، با تجربههای شخصی و دست اول نویسنـدهای آشنا میشویم که با زبانی ساده و بیپـرده از کسانی سخن میگوید کـه راه میگشودند، و کسانی کـه بنبست میساختند. شریک شدن در این تجربهها شاید راهی به سوی شناختن بهتر این واقعیت باز کند که مسیرهای آینده در گرو گشوده شدن انواع راههاست. خواندن این کتاب برای آموزگاران، استادان، دانشجویان، ... و همه کسانی که با آموختن و آموزش دادن سر و کار دارند راهگشاست.
کتاب استادان و نااستادانم با 176 صفحه و قیمت 8500 تومان به تازگی توسط انتشارات جهان کتاب در دسترس علاقه مندان به خواندن این نوع آثار قرار گرفته است.
نظر شما