به گزارش سرویس فرهنگی قدس انلاین عظمت و بزرگی حضرت امام زمان (عج) بر ما روشن است و وقتی که انسان در مقابل یک انسان کامل آن هم امام خود قرار می گیرد، ادب و احترام و محبت قلبی ایجاب می کند که انسان ارادت کامل خود را نسبت به آقا و سرور خود ابراز کند و در روایات وارد شده است که اگر در هر جا نام امام زمان (عج) برده شود، حضرت همزمان به آن مکان و آن اشخاص توجه می کنند و خوب است که در مقابل حضرت، ما هم با بلند شدن و سرپا ایستادن خودمان، ابراز محبت و اظهار آمادگی قیام و اظهار احترام داشته باشیم و این عمل اقتداء به سیره ائمه ی قبل از امام مهدی (عج) نیز می باشد، به نحوی که در روایت وارد شده است که وقتی نام حضرت در حضور امام رضا (ع) برده می شد، حضرت با تمام قامت می ایستادند و دست بر سر خود قرار می دادند و این عمل بلند شدن در عصر امام صادق (ع) نیز بوده است چنانچه از امام صادق (ع) پرسیدند: علتِ قیام (ایستادن) چیست، زمانی که نام قائم برده می شود؟
حضرت در جواب فرمودند: صاحب الامر غیبتی دارد بسیار طولانی و از کثرت لطف و محبتی که به دوستانش دارد هر کس وی را به لقب قائم یاد نماید، آن جناب هم نظر لطفی به او خواهد کرد و چون در این حال مورد توجه امام واقع می شود، سزاوار است از باب احترام، بپاخیزد و تعجیل فرجش را از خدا بخواهد.
پس این بلند شدن و قیام نمودن هنگام نام قائم آل محمد (ص) خود ریشه ی مذهبی دارد و ابراز ارادت و محبت نسبت به امام عصر (عج) است و بلند شدن واجب نیست، ولی مستحب مؤکد است.

منابع:
1- سید نعمت الله جزائری. انوار النعمانیه، ج3: 52.
2- شیخ مفلح بن حسین بن راشد. الزام الناصب، ج1: 271.
3- علامه مجلسی. بحارالانوار، ج51: 31.
* موسوی نسب. پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (عج)، ج1: 126- 127.